Zmiany Zwyrodnieniowe W Stawach Luschki | Skąd Się Biorą Zmiany Zwyrodnieniowe? Co Z Nimi Zrobić? 답을 믿으세요

당신은 주제를 찾고 있습니까 “zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki – Skąd się biorą zmiany zwyrodnieniowe? Co z nimi zrobić?“? 다음 카테고리의 웹사이트 https://ppa.dianhac.com.vn 에서 귀하의 모든 질문에 답변해 드립니다: ppa.dianhac.com.vn/blog. 바로 아래에서 답을 찾을 수 있습니다. 작성자 Patryk Sobotka 이(가) 작성한 기사에는 조회수 37,575회 및 좋아요 1,047개 개의 좋아요가 있습니다.

Table of Contents

zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki 주제에 대한 동영상 보기

여기에서 이 주제에 대한 비디오를 시청하십시오. 주의 깊게 살펴보고 읽고 있는 내용에 대한 피드백을 제공하세요!

d여기에서 Skąd się biorą zmiany zwyrodnieniowe? Co z nimi zrobić? – zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki 주제에 대한 세부정보를 참조하세요

Zmiany zwyrodnieniowe to częsta przyczyna dolegliwości bólowych. Nic bardziej mylnego! To, że Twoje stawy nie są już w takiej dobrej kondycji jak powinny jest zapewne Twoim zaniedbaniem. Co z tym zrobić? Jak pozbyć się dolegliwości bólowych rzekomo związanych ze zwyrodnieniami i dlaczego basen nie jest najlepszym rozwiązaniem w tym wypadku dowiesz się w tym filmie. Mam nadzieje, że nikomu nie zburzyłam światopoglądu. Aczkolwiek mam taki plan niebawem!
SUBSKRYBUJ KANAŁ ►https://www.youtube.com/c/patryksobotka?sub_confirmation=1\r
\r
Również na YouTube Projekt Masaż ►http://bit.ly/1rbgwyp\r
\r
MOJE SOCIAL MEDIA\r
\r
FACEBOOK ►http://www.facebook.com/patrykfizjoterapeuta\r
INSTAGRAM ► http://instagram.com/patryksobotka

zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki 주제에 대한 자세한 내용은 여기를 참조하세요.

Zwyrodnienie stawów Luschki – DrogaPoZdrowie.pl

Stawy Luschki to niewielkie stawy rozmieszczone w sposób symetryczny w tylno-bocznych obrzeżach przestrzeni międzytrzonowej kręgów szyjnych.

+ 여기에 보기

Source: www.drogapozdrowie.pl

Date Published: 3/19/2022

View: 6100

Zwyrodnienie stawów – objawy i leczenie artrozy – portal DOZ.pl

Choroba zwyrodnienia stawów – objawy. Opisywana choroba stawów może generować bardzo różne dolegliwości. W zależności od lokalizacji zmian, okresu choroby, …

+ 여기를 클릭

Source: www.doz.pl

Date Published: 6/5/2022

View: 5757

Zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki

Witam, proszę o interpretację badania RTG ” lordoza szyjna zniesiona, dyskopathia wielopoziomowa od c2 do c6. zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki.

+ 자세한 내용은 여기를 클릭하십시오

Source: pytania.abczdrowie.pl

Date Published: 5/11/2021

View: 8778

Zwyrodnienie kręgosłupa (szyjnego, piersiowego, lędźwiowego)

Luschki). Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa występują u ponad połowy populacji po 55. roku życia, a wśród osób po 65. roku życia praktycznie u wszystkich.

+ 여기에 자세히 보기

Source: swiatrehabilitacji.pl

Date Published: 1/30/2022

View: 1595

Ból kręosłupa szyjnego. – ZnanyLekarz.pl

zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki C 4/5/6. Wyrostki kolczyste oparte o siebie. Czy można coś temu zaradzić ? mgr …

+ 여기에 더 보기

Source: www.znanylekarz.pl

Date Published: 9/8/2022

View: 6101

Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa – MediWeb.pl

Choroba zwyrodnieniowa stawów unkowertebralnych (stawy Luschki – niewielkie stawy rozmieszczone symetrycznie w tylno-bocznych obrzeżach …

+ 여기에 표시

Source: mediweb.pl

Date Published: 5/10/2021

View: 8575

Wielopoziomowa dyskopatia i zmiany zwyrodnieniowe w …

Zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki i drobne na krawędziach trzonów kręgowych*. Ortopeda pakuje we mnie tylko leki które mnie zmulaja a …

+ 자세한 내용은 여기를 클릭하십시오

Source: forum.echirurgia.pl

Date Published: 11/15/2021

View: 1418

Choroba zwyrodnieniowa stawów | Reumatologia – mp.pl

cukrzycą, nadczynnością przytarczyc). Ryc. 1-2. Zdrowy staw (góra) i zmiany stawu w chorobie zwyrodnieniowej (dół). Jakie czynniki …

+ 여기에 자세히 보기

Source: www.mp.pl

Date Published: 2/7/2022

View: 7123

Zwyrodnienie i przeciążenie stawów – Świat Lekarza

Choroba zwyrodnieniowa stawów polega na zbyt wczesnym zwyrodnieniu i zużyciu … rozpoznać jakieś zmiany zwyrodnieniowe, a u połowy pacjentów te zmiany …

+ 여기에 자세히 보기

Source: swiatlekarza.pl

Date Published: 2/9/2021

View: 9295

Zwyrodnienia stawów – przyczyny, objawy, leczenie – Medonet

czynniki zawodowe – praca, w której wykonuje się czynności często obciążające stawy, prowadzi do tworzenia się zmian zwyrodnieniowych. Często …

+ 여기에 더 보기

Source: www.medonet.pl

Date Published: 12/29/2021

View: 9034

주제와 관련된 이미지 zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki

주제와 관련된 더 많은 사진을 참조하십시오 Skąd się biorą zmiany zwyrodnieniowe? Co z nimi zrobić?. 댓글에서 더 많은 관련 이미지를 보거나 필요한 경우 더 많은 관련 기사를 볼 수 있습니다.

Skąd się biorą zmiany zwyrodnieniowe? Co z nimi zrobić?
Skąd się biorą zmiany zwyrodnieniowe? Co z nimi zrobić?

주제에 대한 기사 평가 zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki

  • Author: Patryk Sobotka
  • Views: 조회수 37,575회
  • Likes: 좋아요 1,047개
  • Date Published: 2018. 11. 28.
  • Video Url link: https://www.youtube.com/watch?v=byoEA_jKqHg

Czym wyleczyć zwyrodnienie stawów?

Pacjenci chorzy na artrozę stosują paracetamol, niesteroidowe leki przeciwzapalne czy opioidy. Z kolei mniejszy ból można złagodzić preparatami w formie maści czy żelu. W okresie zaostrzeń choroby podaje się glikokortykosteroidy, a kiedy leki przeciwbólowe okazują się nieskuteczne, można sięgnąć po kwas hialuronowy.

Czy zmiany zwyrodnieniowe mogą się cofnąć?

Warto zaznaczyć, że zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa są procesem nieodwracalnym, którego nie można cofnąć. Wobec powyższego, można jedynie spowolnić jego postępowanie i zmniejszyć objawy decydując się na odpowiednie działania.

Jakie są objawy zwyrodnienia stawów?

Choroba zwyrodnieniowa to uszkodzenie tkanek stawu. Dochodzi do niej na skutek nieprawidłowego obciążenia stawu i zaburzenia struktury chrząstki stawowej.

Objawy choroby zwyrodnieniowej stawów
  • zniekształcenie obrysu stawu,
  • tkliwość przy dotyku,
  • trzeszczenia w stawie podczas ruchów,
  • wysięk.

Kogo najczęściej dotyka zwyrodnienie stawów?

Zwyrodnienie stawów – przyczyny

Częściej ten problem dotyka kobiet, choć nie jesteśmy w stanie wytłumaczyć dlaczego tak się dzieje, a także osób otyłych oraz unikających systematycznej aktywności fizycznej. Stąd tak ważne jest utrzymanie prawidłowej masy ciała.

Jakich witamin brakuje gdy bolą stawy?

Jak dowiedziono stosunkowo niedawno, niedobory witaminy K powodują nadmierną aktywność osteoklastów, usuwających z kości stare tkanki i powodujących tym samym degenerację stawów. Niedobory glukozaminy i chondroityny mogą powodować bolesność i sztywność stawów.

Do czego prowadzi choroba zwyrodnieniowa?

Choroba zwyrodnieniowa prowadzi to do pogorszenia jakości życia i niesprawności. Najczęściej atakuje kolana, biodra, kręgosłup, stawy palców rąk i stóp, ale może dotyczyć każdego stawu. Wyróżniamy chorobę zwyrodnieniową: pierwotną, o nieznanej przyczynie; częstość jej występowania zwiększa się z wiekiem.

Jakie witaminy na zwyrodnienie stawów?

W odbudowie chrząstki stawowej pomogą takie składniki aktywne jak kolagen, wapń, magnez, a także witaminy z grupy B (szczególnie B3) i witamina C. Pomocne będą preparaty z siarczanem glukozaminy, który jest naturalnym składnikiem mazi stawowej oraz z chondroityną.

Jaki lekarz leczy zwyrodnienia stawów?

Reumatolog zajmuje się różnego typu schorzeniami powiązanymi ze stanami zwyrodnieniowymi i zapalnymi tkanki łącznej, kości i stawów. Do jego zadań należy diagnozowanie i leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów, łuszczycowego zapalenia stawów, gorączki reumatycznej i zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa.

Co jeść przy chorobie zwyrodnieniowej stawów?

Należą do nich przede wszystkim:
  1. tłuszcze takie jak: olej rzepakowy i słonecznikowy, oliwa z oliwek,
  2. orzechy włoskie, migdały, siemię lniane,
  3. chude mięso (kurczak, indyk),
  4. ryby morskie (śledź, halibut, makrela),
  5. owoce morza,
  6. chude mleko i jego przetwory,
  7. pieczywo pełnoziarniste, kasza gryczana,

Czy zmiany zwyrodnieniowe bolą?

Choroba zwyrodnieniowa stawów jest jedną z najczęstszych form artretyzmu (zapalenia stawów), która dotyka miliony ludzi na całym świecie. Przebieg tej choroby jest inny u każdego człowieka. W niektórych przypadkach pojawiają się tylko łagodne objawy (np. ból, sztywnienie), które pojawiają się i znikają.

Czy można zatrzymać chorobę zwyrodnieniową stawów?

Choroby zwyrodnieniowej stawów nie można cofnąć, można jednak skutecznie zapobiegać jej dalszemu rozwojowi. W tym przypadku, jeśli przyczyny pojawienia się schorzenia były wtórne, niezbędna jest zmiana stylu życia: zrzucenie nadprogramowych kilogramów, powstrzymanie się od intensywnej aktywności lub zmiana pracy.

Czy zwyrodnienia kości bolą?

W początkowym okresie typowym symptomem zwyrodnienia jest sztywnienie oraz ból w kolanie podczas schodzenia ze schodów. W zaawansowanej chorobie boli przy każdym ruchu. Towarzyszy temu nieprzyjemne “trzeszczenie” kości i ograniczenie ruchomości kolana. Może wystąpić zaczerwienienie skóry i obrzęk.

Co szkodzi na stawy?

Twoje stawy nie lubią także diety zbyt bogatej w pomidory, ziemniaki, bakłażany i paprykę. Te warzywa psiankowate zawierają kalcytriol – jego nadmiar powoduje zwiększenie absorpcji wapnia z pożywienia, który następnie odkłada się w tkankach miękkich, w tym więzadłach i ścięgnach.

Co pomaga odbudować chrząstkę stawowa?

Najskuteczniejszym sposobem regeneracji chrząstki stawowej są preparaty zawierające kolagen i glukozaminę oraz kwas hialuronowy, który jest głównym składnikiem mazi stawowej.

Jaka bakteria atakuje stawy?

Choroba najczęściej atakuje stawy kolanowe i biodrowe. Septyczne zapalenie stawów o ostrym przebiegu wywołane jest zazwyczaj przez bakterie takie jak gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus), dwoinka zapalenia płuc (Streptococcus pneumoniae) oraz paciorkowca grupy B.

Czy zwyrodnienia stawów można wyleczyć?

Jest to schorzenie postępujące, przewlekłe i nieodwracalne. Zwyrodnienie stawów występuje najczęściej wśród chorób układu ruchu i rozwija się w wyniku zaburzeń ilości i jakości chrząstki stawowej, której zadaniem jest amortyzowanie ruchów stawów.

Co pomaga odbudować chrząstkę stawowa?

Najskuteczniejszym sposobem regeneracji chrząstki stawowej są preparaty zawierające kolagen i glukozaminę oraz kwas hialuronowy, który jest głównym składnikiem mazi stawowej.

Jakie witaminy na zwyrodnienie stawów?

W odbudowie chrząstki stawowej pomogą takie składniki aktywne jak kolagen, wapń, magnez, a także witaminy z grupy B (szczególnie B3) i witamina C. Pomocne będą preparaty z siarczanem glukozaminy, który jest naturalnym składnikiem mazi stawowej oraz z chondroityną.

Co jeść przy chorobie zwyrodnieniowej stawów?

Należą do nich przede wszystkim:
  1. tłuszcze takie jak: olej rzepakowy i słonecznikowy, oliwa z oliwek,
  2. orzechy włoskie, migdały, siemię lniane,
  3. chude mięso (kurczak, indyk),
  4. ryby morskie (śledź, halibut, makrela),
  5. owoce morza,
  6. chude mleko i jego przetwory,
  7. pieczywo pełnoziarniste, kasza gryczana,

Zwyrodnienie stawów Luschki – DrogaPoZdrowie.pl

Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa może dotyczyć osób w różnym wieku. Polega niezmiennie na przedwczesnym zużyciu i zwyrodnieniu tkanek stawowych. Może ona dotyczyć różnych kręgów w kręgosłupie. Między innymi mówimy o chorobie zwyrodnieniowej stawów Luschki.

Gdzie są stawy Luschki?

Stawy Luschki to niewielkie stawy rozmieszczone w sposób symetryczny w tylno-bocznych obrzeżach przestrzeni międzytrzonowej kręgów szyjnych. Podobnie jak i inne stawy, także i one mogą ulec chorobie zwyrodnieniowej, czyli artrozie. Nazywane są często stawami unkowertebralnymi.

Postać choroby zwyrodnieniowej

Zwyrodnienie stawów Luschki stanowi jedną z postaci choroby zwyrodnieniowej. W jej przypadku pacjent odczuwa silne bóle karku podczas wykonywania ruchów okrężnych głową. Podczas takich ruchów może dojść do podrażnienia tętnic kręgowych, co przekłada się na wystąpienie takich objawów jak zawroty głowy i zaburzenia równowagi. Wówczas mówimy o zachorowaniu pacjenta na zespół Barre-Lieou.

Grupy ryzyka

Na zachorowanie na zwyrodnienie stawów Luschki narażone są przede wszystkim osoby starsze, zwłaszcza kobiety. Wśród czynników predysponujących pacjenta do artrozy stawów wymienia się czynniki etniczne, genetyczne, nadwagę, aktywność fizyczną czy wykonywany zawód.

Powodem powstania choroby zwyrodnieniowej stawów Luschki mogą być czynniki wrodzone lub nabyte. Wtórna artroza wynikać może z urazów, przebytych chorób metabolicznych i dotyczących zapalenia stawów, zaburzeń hormonalnych czy uszkodzenia nerwów obwodowych.

Przebieg schorzenia

Stawy Luschki zaatakowane chorobą zwyrodnieniową zaczynają niszczeć. Dochodzi do destrukcji chrząstki szklistej stawu, a że ma ona niewielką zdolność do regeneracji, na miejscu zwyrodnienia powstaje włóknista blizna, a jej błona rozrasta się. Na granicach kostnych i chrzęstnych stawów Luschki powstają osteofity, nazywane również wyroślami kostnymi.

Najpierw ból kręgów szyjnych objawia się tylko przy dużym wysiłku i nadmiernym, nienaturalnym odginaniu głowy. Później pacjent odczuwa ból także w spoczynku. Ma ograniczone możliwości ruchu w tychże stawach, przy których powstaje obrzęk i stan zapalny. Czasem zniekształcenie stawów Luschki widoczne jest pod skórą gołym okiem. Aby postawić diagnozę należy wybrać się do ortopedy i wykonać niezbędne badania. Leczenie zwyrodnienia polega na przyjmowaniu leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych, a niekiedy zalecane jest leczenie operacyjne.

Zwyrodnienie stawów – objawy i leczenie artrozy

Przyczyną występowania zwyrodnienia stawów mogą być również choroby ogólnoustrojowe , takie jak cukrzyca, dna moczanowa czy reumatoidalne zapalenie stawów.

Przyczyn zwyrodnienia stawów może być wiele. Najczęściej trudno wyizolować jedną z nich lub ustalić procentowy udział poszczególnych. W licznych badaniach naukowych opisuje się podział na czynniki modyfikowalne i niemodyfikowalne. Wśród tych pierwszych wymienia się: otyłość, upośledzoną architekturę stawów, uprawianie różnego rodzaju sportów, zwłaszcza wyczynowo, wykonywanie określonej pracy (stojącej, siedzącej), brak dostatecznej ilości aktywności fizycznej. Do tych drugich zaliczmy: wiek (zwyrodnienie stawów dotyka około 85% osób w wieku 75-79 lat), płeć żeńska oraz wpływ uwarunkowań genetycznych.

Dowiedz się więcej na temat przyczyn, objawów i leczenia zwyrodnienia kręgosłupa .

Następstwem takiego stanu jest zwiększenie tarcia powierzchni kostnych. Schorzenie najczęściej dotyczy stawów kolanowych, połączeń kręgosłupa oraz stawów w obrębie stóp i rąk. Ze względu na przewlekły charakter choroby, ból stawu towarzyszy pacjentowi przez bardzo długi czas z okresami zaostrzeń i remisji.

Choroba zwyrodnieniowa stawów jest przewlekłym procesem zapalnym, w którym wydzielana jest nadmierna ilość cytokin prozapalnych i enzymów proteolitycznych. Charakteryzują go zmiany degeneracyjne w strukturze chrząstki stawowej , a także pozostałych elementów stawu – ścięgien, więzadeł, błony maziowej, kości.

Zwyrodnienie stawów jest nazywane chorobą cywilizacyjną, należy bowiem do najczęściej diagnozowanych schorzeń przewlekłych, zwłaszcza wśród seniorów. Objawia się bólem stawów, sztywnością, ograniczeniem ruchomości, trzeszczeniami w stawie. Prowadzi do obniżenia komfortu życia, a nawet do niepełnosprawności.

Choroba zwyrodnienia stawów – objawy

Opisywana choroba stawów może generować bardzo różne dolegliwości. W zależności od lokalizacji zmian, okresu choroby, czasu jej trwania można wyróżnić następujące symptomy:

bóle stawów,

sztywność stawową , która utrudnia poruszanie się,

, która utrudnia poruszanie się, epizody nasilenia i redukcji intensywności objawów mogą korelować z okresami wzmożonej aktywności fizycznej, zmianami pogody,

tkliwość oraz obrzęk okolicy stawów,

guzkowate zgrubienia wokół połączeń stawowych,

strzelanie w stawach podczas ruchu,

ograniczenie zakresu ruchomości w stawach,

osłabienie siły mięśniowej,

mogą pojawiać się stany gorączkowe.

Najczęściej mamy do czynienia z chorobą zwyrodnieniową stawów rąk, stawów biodrowych i stawów kolanowych.

Choroba zwyrodnienia stawów – diagnostyka

Choroba stawów jest diagnozowana w oparciu o badania obrazowe i badania laboratoryjne. Zazwyczaj te pierwsze już w wystarczającej mierze pozwalają potwierdzić obecność schorzenia.

Zdjęcie rentgenowskie uwidacznia zmiany w postaci zwężenia szpary stawowej, nadżerek oraz wyrośli kostnych ( osteofitów ).

Niekiedy zleca się punkcję płynu, który zgromadził się w obrębie stawu, rzadziej wykonuje się badania takie jak tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny. Badania laboratoryjne mogą wskazywać na podwyższenie wskaźników stanu zapalnego jak OB – odczyn Biernackiego czy CRP – białko ostrej fazy.

Zwyrodnienie stawów – leczenie

Istnieje kilka metod leczenia choroby zwyrodnieniowej stawów. Uwzględniając obecność wymienionych czynników ryzyka, należy zmodyfikować te, na które mamy wpływ. Mowa tutaj o redukcji masy ciała, zmianie diety, zaprzestaniu palenia tytoniu i picia alkoholu. Ważne jest też, aby zmienić lub zmodyfikować stanowisko pracy oraz zmniejszyć obciążenia podczas uprawianej dotychczas aktywności fizycznej.

Osteoartroza – leczenie zachowawcze

Leczenie zachowawcze to edukacja pacjenta, działania z zakresu fizjoterapii oraz stosowanie zaopatrzenia ortopedycznego. Obejmuje ono również wspomniane już modyfikacje dotyczące dotychczasowego stylu życia. Warto pamiętać też o stosowaniu witamin na stawy i wzmocnienie mięśni.

Zwyrodnienie stawów – leczenie farmakologiczne

Terapia farmakologiczna w przypadku zwyrodnienia stawów obejmuje podawanie leków przeciwbólowych, które pozwalają złagodzić objawy szczególnie w czasie zaostrzeń. Podstawą jest stosowanie paracetamolu lub środków z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (są to leki bez recepty na zwyrodnienie stawów). Zewnętrznie stosuje się maści i żele chłodzące bądź rozgrzewające.

W niektórych przypadkach podaje się bezpośrednio do wnętrza stawu steroidy oraz kwas hialuronowy w postaci iniekcji. W ramach wspomagania odbudowy chrząstki stawowej rekomenduje się zażywanie preparatów zawierających siarczan glukozaminy. W sytuacji, kiedy schorzenie jest mocno zaawansowane, a dolegliwości bardzo silne, rekomenduje się stosowanie środków opioidowych.

Choroba zwyrodnieniowa stawów – leczenie chirurgiczne

Zwyrodnienie stawu biodrowego czy kolanowego niekiedy wymaga zastosowania leczenia chirurgicznego. U osób młodych wykonuje się osteotomię, czyli zabieg rekonstruujący kości i stawy, a u starszych pacjentów i w przypadku zaawansowanych zmian przeprowadza się endoprotezoplastykę (alloplastykę stawu). Niekiedy stosuje się całkowite usztywnienie stawu, czyli tzw. artrodezę. Jest to metoda, która zupełnie znosi ruchomość, ale niweluje ból.

Zwyrodnienie stawów – fizjoterapia

Jak zatrzymać zwyrodnienie stawów? Wyleczenie zmian jest niemożliwe – można je opóźnić lub starać się zatrzymać proces degeneracji, stosując odpowiednie metody leczenia. Fizjoterapia oferuje gamę zabiegów, które mogą się do tego przyczynić. W zależności od fazy schorzenia, można stosować różne sposoby walce z osteoartrozą. Są to: krioterapia miejscowa i ogólnoustrojowa, ekspozycja na pole magnetyczne, laseroterapia, kąpiele wirowe, zawijania borowinowe, kąpiele siarkowe, zabiegi elektroterapeutyczne, ultradźwięki. Bardzo ważne jest też stosowanie ćwiczeń izometrycznych, które mogą być wykonywane nawet w ostrej fazie schorzenia. Poza tym wykorzystuje się gimnastykę w basenie, ćwiczenia indywidulanie dobrane przez terapeutę, mobilizacje stawów, zabiegi osteopatyczne, kinesiotaping.

Choroba zwyrodnieniowa stawów – profilaktyka

Chcąc ustrzec się przed chorobą zwyrodnieniową stawów kręgosłupa czy kończyn, warto pamiętać o działaniach profilaktycznych. W tym celu należy dbać o kondycję mięśni oraz ruchomość stawów, uprawiając rekreacyjnie sport (np. nordic walking, jazdę na rowerze, pływanie). Dbanie o prawidłową masę ciała i racjonalne odżywianie (odpowiednią ilość kwasów omega-3, witaminy D, wapnia, fosforu, białka, kolagenu) to także sposoby na zmniejszenie ryzyka zachorowania na artrozę. Istotne są również ograniczenie spożywania alkoholu i unikanie palenia wyrobów tytoniowych.

Zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki – Na pytanie odpowiada lek. Izabela Ławnicka

Witam, proszę o interpretację badania RTG ” lordoza szyjna zniesiona, dyskopathia wielopoziomowa od c2 do c6. zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki. trzony kregowe bez zmian.” Odczuwam ból karku i lekkie drętwienie prawej ręki. Byłem z tym u lekarza to zapisał siarczan glukozaminy i rehabilitację , lecz nie mam możliwości z nej skorzystać gdyż jestem kierowcą i pracuję poza miejscem zamieszkania. Proszę o poradę co mogę sam z tym zrobić i jak jest to poważne. Dziękuję

Zwyrodnienie stawów – leczenie, jak je zatrzymać?

Zwyrodnienie stawów – leczenie, jak je zatrzymać?

Zwyrodnienie stawów, inaczej zwane artrozą, jest chorobą, która zazwyczaj prowadzi do przedwczesnej niepełnosprawności pacjenta. Zwyrodnienie zalicza się do najczęściej spotykanych i najbardziej uciążliwych chorób wieku średniego i podeszłego. Zwyrodnienie stawu jest efektem starzenia się struktury stawu oraz konsekwencją skomplikowanych zjawisk biochemicznych w kościach i stawach. Postępowanie artrozy może prowadzić do uzależnienia od osób bliskich, bez których wykonywanie niektórych codziennych zajęć nie byłoby możliwe. Jak zatrzymać zwyrodnienie stawów, aby uniknąć takich sytuacji?

Czy zwyrodnienie stawów jest dziedziczne?

Przez długi czas uważano, że artroza nie ma podłoża dziedzicznego. Jednak niedawne badania podważają tę tezę, wskazując, że rozwój zwyrodnienia stawów może mieć związek z obciążeniem genetycznym. W przypadku, kiedy ktoś z rodziny chorował na artrozę, jest duże prawdopodobieństwo, że młodsze pokolenie również będzie na nią cierpieć. Wiąże się to z genetyczną budową kolagenu oraz przemianami metabolicznymi występującymi w chrząstce stawowej. Zmiany te są uwarunkowane genetycznie.

Jakie są przyczyny zwyrodnienia stawów?

Zwyrodnienie stawów ma różne przyczyny, np.:

zmiany zwyrodnieniowe postępujące z wiekiem,

urazy,

przeciążanie stawów poprzez jednostronne obciążenie ciała i na skutek uprawiania sportu,

deformacje,

złe ustawienie kości po wypadkach lub operacjach,

zaburzenia procesu syntezy proteoglikanów,

choroby zakaźne i ogólnoustrojowe,

brak ruchu,

wadliwa ruchliwość,

czynniki genetyczne lub hormonalne,

siedzący tryb życia.

Artroza charakteryzuje się postacią przewlekłą z typowymi okresami zaostrzeń i remisji. Głównym powodem choroby jest postępująca utrata chrząstki stawowej z jej niedostateczną odbudową. Utrata dotyczy także warstwy podchrzęstnej i macierzy otaczającej komórki chrząstki. Schorzenie może dotknąć jednego bądź wielu stawów. Najczęściej jest to:

zwyrodnienie stawu kolanowego,

zwyrodnienie stawu biodrowego,

zwyrodnienie kręgosłupa.

Przebieg choroby

Zazwyczaj przebieg choroby zwyrodnienia stawów jest powolny. Pierwszy etap cechuje się niewielkimi zmianami chrząstki stawowej, obejmującymi włóknienie powierzchni, pękanie i powstawanie w niej szczelin. W organizmie rośnie zawartość wody, a zmniejsza się ilość białka. W dalszej kolejności chrząstka ulega ścieraniu do momentu całkowitego odsłonięcia powierzchni stawowych. Natomiast warstwa podchrzęstna robi się grubsza i tworzą się w niej torbiele. Ból, który wiąże się z artrozą, jest wynikiem szorstkiej powierzchni stawowej i w konsekwencji ocierania się stawów. Ostatecznie przy artrozie dochodzi do tworzenia się osteofitów (narośli kostnych) oraz zapalenia błony maziowej stawu i zwłóknienia torebki stawowej.

Zwyrodnienie stawów – objawy

Do głównych objawów artrozy zalicza się ból stawów oraz ograniczenia funkcji ruchowych. Często występują także deformacje okolic stawów. Artroza kojarzy się głównie z seniorami. Faktycznie, to ta grupa wiekowa najczęściej cierpi na zwyrodnienie stawów, jednak jak dowodzi praktyka, choroba dotyka także osoby dużo młodsze. Nierzadko można się spotkać z pacjentami ok. 40. roku życia, którzy cierpią na artrozę. Choroba znacznie częściej dotyka kobiet niż mężczyzn.

Zwyrodnienie stawów – jakie badania wykonać?

W celu rozpoznania choroby należy zdiagnozować objawy kliniczne. W przypadku wątpliwości związanych z nietypowym przebiegiem choroby, warto wykonać RTG chorego stawu. Po zdiagnozowaniu artrozy należy przejść do leczenia, które opiera się na trzech fundamentach: leczeniu niefarmakologicznym, leczeniu farmakologicznym i leczeniu zabiegowym.

Jak leczyć zwyrodnienie stawów?

Leczenie niefarmakologiczne – opiera się na redukcji masy ciała u osób z nadwagą. Aby nie przeciążyć organizmu, można zacząć od półgodzinnych codziennych spacerów w szybkim tempie. Dodatkowo, przy tej formie leczenia, warto skorzystać z fizjoterapii, a dokładnie kinezyterapii, która umożliwia zachowanie zakresu ruchów w stawie, prawidłowej siły mięśniowej oraz zmniejszenie bólu. Wsparciem dla chorych na artrozę niejednokrotnie są przyrządy ortopedyczne, takie jak kule, laski, wkładki, ortezy i obuwie sportowe. Dzięki leczeniu niefarmakologicznym można zmniejszyć ilość zażywanych leków przeciwbólowych. Co więcej, redukcja nieprawidłowego obciążenia chorego stawu spowalnia rozwój artrozy. Leczenie farmakologiczne – dobranie leków na zwyrodnienie stawów wiąże się z nasileniem dolegliwości bólowych. Pacjenci chorzy na artrozę stosują paracetamol, niesteroidowe leki przeciwzapalne czy opioidy. Z kolei mniejszy ból można złagodzić preparatami w formie maści czy żelu. W okresie zaostrzeń choroby podaje się glikokortykosteroidy, a kiedy leki przeciwbólowe okazują się nieskuteczne, można sięgnąć po kwas hialuronowy. Leczenie zabiegowe – w przypadku artrozy najczęściej wykonuje się takie zabiegi, jak artroskopia i endoprotezoplastyka. Artroskopia polega na mechanicznym oczyszczeniu stawu bądź płukaniu go solą fizjologiczną. Z kolei endoprotezoplastyka to wymiana stawu kolanowego lub biodrowego na tytanową protezę.

Obecnie na całym świecie prowadzone są badania kliniczne mające na celu poszukiwanie nowych możliwości terapeutycznych. Centrum Medyczne Synexus również prowadzi badania adresowane do osób cierpiących z powodu choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego i/lub biodrowego.

Jak zatrzymać zwyrodnienie stawów?

W przypadku leczenia choroby zwyrodnienia stawów bardzo istotne jest to, żeby oprócz leczenia farmakologicznego i zabiegów medycznych z zaangażowaniem podejść do minimalizowania objawów choroby. Aktywność pacjenta oraz jego chęć leczenia mogą w znacznym stopniu zatrzymać zwyrodnienie stawów. Co zrobić, aby zmniejszyć objawy choroby?

Żyć zgodnie z dewizą „sport to zdrowie!” – często brak odpowiedniej ilości ruchu stanowi główną przyczynę zwyrodnienia stawów. Na szczęście zmiana trybu życia i powzięcie aktywności fizycznej może zmniejszyć postępowanie choroby. W tym celu warto wykonywać takie czynności, jak: szybki marsz, joga, bieganie, pływanie i taniec. Uprawianie sportu sprawia, że w stawach wydziela się płyn, który chroni przed nieuniknionym tarciem chrząstek, a dodatkowo wzmacnia i odżywia stawy. Ruch sprawia, że płyn stawowy bogaci się o składniki mineralne, wykorzystywane do regeneracji chrząstek. Należy jednak pamiętać, że sport powinno uprawiać się z głową, tak by nie doprowadzić do przeciążenia organizmu i kontuzji. W przypadku artrozy bardzo istotne jest to, żeby każde ćwiczenie wykonywać na obie strony.

Trzymać się odpowiedniej diety – przy artrozie duże znaczenie ma także dieta. Jadłospis chorego powinien bazować na produktach bogatych w kwasy omega-3, białko oraz antyoksydanty. Warto spożywać m.in.: warzywa i owoce, ryby morskie, nabiał, strączki, migdały, kiełki, przyprawy o działaniu przeciwzapalnym, takie jak kurkuma i bazylia. Odradza się wybierania potraw dostarczających organizmowi nadmiar tłuszczów nasyconych. Czynnikiem wpływającym na zwyrodnienie stawów jest także otyłość, dlatego osoby cierpiące na nadwagę powinny znacznie ograniczyć ilość spożywanych kalorii, a także zadbać o zbilansowaną dietę.

Stosować leki zmniejszające stan zapalny – wśród leków, które można kupić bez recepty, są żele, maści i plastry łagodzące ból oraz zmniejszające stan zapalny.

Uczęszczać na rehabilitację – przy chorobie zwyrodnienia stawów zaleca się rehabilitację, która może przynieść pacjentowi ulgę w bólu, a także zredukować zanik mięśni oraz wspomóc odżywienie i ukrwienie tkanek. Rehabilitacja to także odpowiedź na pytanie, jak zatrzymać zwyrodnienie stawów. W tym celu szczególnie dobrze sprawdzają się zabiegi naświetlania specjalistycznymi lampami oraz ciepłe okłady, np. żelowe, które znacznie wspomagają poprawę elastyczności mięśni przy jednoczesnym zmniejszeniu ich bólu i sztywności.

Czy da się wyleczyć artrozę?

Niestety, artrozy nie da się wyleczyć, ponieważ wiąże się z chronicznym zapaleniem stawów. Można jedynie zmniejszyć objawy choroby, tak by móc w jak najlepszej formie korzystać z życia. Zatem jak, chociaż w pewnym stopniu zatrzymać zwyrodnienie stawów? W tym celu należy zdiagnozować chorobę u specjalisty, powziąć leczenie farmakologiczne oraz stosować się do zaleceń leczenia niefarmakologicznego.

Choroba zwyrodnieniowa stawów

Ból stawów, trudności w poruszaniu się, deformacje okolic stawów. Objawy te oraz ich najczęstsza przyczyna – choroba zwyrodnieniowa stawów, powszechnie kojarzone są z osobami w wieku podeszłym. Jednakże choroba ta może ujawnić się już w wieku 40 lat. W większość przypadków diagnozuje się ją w przedziale wiekowym od 40 do 60 roku życia. Jak przebiega choroba oraz jak zniwelować ból towarzyszący zwyrodnieniu stawów?

Choroba zwyrodnieniowa to uszkodzenie tkanek stawu. Dochodzi do niej na skutek nieprawidłowego obciążenia stawu i zaburzenia struktury chrząstki stawowej. Prawidłowy staw składa się z powierzchni stawowych – powierzchni kości tworzących staw, zwróconych do siebie. Powierzchnie te są pokryte chrząstką stawową, sprężystą chrząstką, która zapewnia amortyzację przy wzajemnych ruchach powierzchni stawowych. Układ ten otoczony jest elastyczną torebką stawową, którą od wewnątrz pokrywa błona maziowa. Błona ta wydziela maź stawową, czyli kleisty, gęsty płyn, który „naoliwia” staw, ułatwiając jego ruchy. W przebiegu choroby zwyrodnieniowej uszkodzeniu ulegają wszystkie tkanki stawu .

Chrząstka stawowa – następuje zaburzenie równowagi między procesami jej tworzenia i niszczenia. Chrząstka początkowo obrzęknięta, wraz z rozwojem choroby staje się cieńsza, twardsza i mniej elastyczna. Kości – w nasadach kości tworzących staw powstają torbiele kostne, na granicy kości i chrząstki tworzą się wyrośla – osteofity. Torebka stawowa i więzadła okołostawowe – tracą swoją elastyczność i stają się pogrubione.

Miejscowy stan zapalny może prowadzić do powstawania wysięku – patologicznego płynu w stawie. Wyróżniamy dwie postaci choroby:

postać pierwotną choroby zwyrodnieniowej stawów, która jest częstsza, a jej przyczyny nie jesteśmy w stanie jednoznacznie zidentyfikować, postać wtórną, wywołaną miejscowymi uszkodzeniami stawu, wadami jego budowy lub chorobami całego organizmu.

Stany, które mogą prowadzić do powstania wtórnej choroby zwyrodnieniowej:

urazy stawów,

wady wrodzone i rozwojowe układu kostno-stawowego,

zaburzenia metaboliczne,

zaburzenia endokrynologiczne – cukrzyca, nadczynność przytarczyc, akromegalia, niedoczynność tarczycy,

inne choroby kości i stawów – martwica aseptyczna, zakażenia, dna moczanowa, reumatoidalne zapalenie stawów i inne zapalenia,

odmrożenia.

Ryzyko rozwoju choroby zwyrodnieniowej stawów

Do czynników zwiększających ryzyko rozwoju choroby zwyrodnieniowej należą:

starszy wiek,

nadwaga i otyłość,

uwarunkowane genetycznie zaburzenia struktury kolagenu – budulca chrząstki stawowej,

przeciążenia mechaniczne – praca zawodowa wymagająca częstego zginania kolan, przebyte urazy, uprawianie sportu wyczynowego,

płeć żeńska,

zaburzenia czucia położenia kończyny,

czynniki powstawania wtórnej choroby zwyrodnieniowej.

Objawy choroby zwyrodnieniowej stawów

Choroba zwyrodnieniowa może przebiegać z zajęciem jednego lub kilku stawów, w rzadszych przypadkach przybiera postać choroby wielostawowej. Najczęściej zajmuje stawy biodrowe, kolanowe, stawy rąk czy stawy kręgosłupa, jednak może dotknąć każdego stawu. Główne objawy choroby zwyrodnieniowej stawów to:

ból – najczęstszy objaw, początkowo występujący tylko podczas ruchów, w zaawansowanej chorobie także w spoczynku, nawet wybudzający w nocy,

ograniczenie ruchomości – zmniejszenie zakresu ruchów możliwych do wykonania, wtórnie następuje zanik mięśni okolicy stawu.

Inne, rzadziej występujące objawy:

zniekształcenie obrysu stawu,

tkliwość przy dotyku,

trzeszczenia w stawie podczas ruchów,

wysięk.

W chorobie zwyrodnieniowej stawu biodrowego ból najczęściej odczuwany jest na przedniej powierzchni uda, od pachwiny do kolana, promieniuje również w górę do okolicy pośladka. Szybko występuje ograniczenie zakresu ruchów w stawie. Gdy zajęty jest staw kolanowy ból lokalizuje się w jego okolicy. Charakterystyczne jest jego większe nasilenie przy schodzeniu ze schodów niż podczas wchodzenia. Kiedy w stawie kolanowym pojawi się wysięk, może dojść do powstania torbieli Beckera – zbiornika płynowego w dole podkolanowym (na tylnej powierzchni kończyny). Choroba zwyrodnieniowa stawów rąk charakteryzuje się pogrubieniem stawów międzypaliczkowych i ich zniekształceniem. Dolegliwościom bólowym może towarzyszyć sztywność utrzymująca się do 30 minut po przebudzeniu lub dłuższym okresie bezruchu.

Rozpoznanie i leczenie choroby zwyrodnieniowej stawów

Rozpoznanie choroby zwyrodnieniowej stawów stawia się na podstawie charakterystycznych objawów klinicznych. W przypadku wątpliwości diagnostycznych lub nietypowego przebiegu można wykonać zdjęcie RTG zajętego stawu. Uwidacznia ono typowe zmiany zachodzące w stawie dotkniętym chorobą zwyrodnieniową:

torbiele kostne,

wyrośla (osteofity),

zwężenie szpary stawowej.

Na podstawie obrazu radiologicznego można zakwalifikować pacjenta do jednej z pięciu kategorii zaawansowania zmian zwyrodnieniowych. Leczenie ma na celu jak najdłuższe utrzymanie sprawności i zwalczanie bólu towarzyszącego chorobie. Dzieli się je na trzy kategorie: – leczenie niefarmakologiczne, – leczenie farmakologiczne, – leczenie zabiegowe.

Leczenie niefarmakologiczne

Leczenie niefarmakologiczne polega przede wszystkim na redukcji masy ciała u pacjentów z nadwagą. Bardzo ważną rolę odgrywa również fizjoterapia. Kinezyterapia pozwala zachować zakres ruchów w stawie, prawidłową siłę mięśniową oraz uzyskać zmniejszenie dolegliwości bólowych. Wsparciem w leczeniu choroby są także zaopatrzenia ortopedyczne – laski, kule, wkładki, ortezy oraz obuwie ortopedyczne. Właściwie prowadzone leczenie niefarmakologiczne pozwala zmniejszyć liczbę przyjmowanych leków przeciwbólowych. Redukcja nieprawidłowego obciążenia zajętego stawu pozwala spowolnić rozwój choroby zwyrodnieniowej.

Leczenie farmakologiczne

W zależności od nasilenia dolegliwości bólowych stosuje się paracetamol, niesteroidowe leki przeciwzapalne, opioidy. Preparaty w formie żeli, maści i innych stosowanych miejscowo są skuteczne w bólach o umiarkowanym nasileniu, jednocześnie nie powodują ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Leki przeciwbólowe nie wpływają istotnie na przebieg choroby. Dostawowo podaje się:

glikokortykosteroidy – w okresach zaostrzeń, kiedy doustne leki przeciwbólowe są nieskuteczne,

kwas hialuronowy.

Można również stosować SYSADOA – substancje o niskiej toksyczności i prawdopodobnym działaniu korzystnym. Do tej grupy zalicza się siarczan glukozaminy, siarczan chondroityny, diecereinę i wyciągi fitosteroli i kwasów tłuszczowych z awokado i soi. Leki przeciwdepresyjne wykazują działanie przeciwbólowe na poziomie ośrodkowego układu nerwowego oraz wzmacniają efekt stosowanych leków przeciwbólowych. UWAGA! Nie stosuje się kolagenu w formie doustnej, ponieważ jako białko podlega trawieniu do aminokwasów w przewodzie pokarmowym człowieka.

Leczenie zabiegowe

Jeśli przebieg choroby wymaga leczenia zabiegowego wykonuje się:

Artroskopię – mechaniczne oczyszczenie stawu lub płukanie solą fizjologiczną.

Endoprotezoplastykę – wymianę stawu kolanowego lub biodrowego na tytanową protezę.

Niezależnie od przyczyny powstania choroby zwyrodnieniowej stawu należy pamiętać zarówno o leczeniu niefarmakologicznym, jak i w razie potrzeby farmakologicznym. Wszystkie działania wspierające, w tym fizjoterapia pozwolą zminimalizować nieprzyjemne dolegliwości.

Źródła:

Interna Szczeklika 2017, Medycyna Praktyczna, Kraków 2017 A.S. Fauci, C.A. Langford; Harrison Reumatologia, Czelej, Lublin

Zwyrodnienie stawów – diagnoza, leczenie

Zwyrodnienie stawów – objawy

Choroba zwyrodnieniowa stawów rozwija się w wyniku zaburzeń chrząstki stawowej, której zadaniem jest amortyzacja ruchów stawu i umożliwienie sprawnego przesuwania się powierzchni stawowych względem siebie. Z czasem uszkodzeniu ulegają także inne struktury – kość podchrzęstna, torebka stawowa, otaczające staw więzadła, ścięgna oraz mięśnie. Skutkiem tego są dolegliwości bólowe, które zwiększają się po okresie spoczynku oraz dłuższym używaniu stawu, bolesność, sztywność stawów (najbardziej odczuwalne rano i po okresie unieruchomienia), ograniczenie ruchomości stawu, uczucie przeskakiwania oraz zwiększanie czy zmiana obrysów stawu. Ból stawów występuje także w nocy, prowadząc do bezsenności. Choroba zwyrodnieniowa stawów prowadzi do pogorszenia jakości życia i niepełnosprawności. Najczęściej lokalizuje się w stawach kolanowych, biodrowych oraz ramiennych. Objawy choroby zwyrodnieniowej stawów mogą dotyczyć jednego lub kilku stawów jednocześnie.

Zwyrodnienie stawów – przyczyny

Przyczyny zwyrodnienia stawów oraz bezpośredni czynnik wywołujący chorobę zwyrodnieniową stawów zazwyczaj nie są znane, chociaż istnieje kilka teorii, które próbują wytłumaczyć powody powstania tej jednostki chorobowej. Do przyczyn choroby zwyrodnieniowej stawów, poza czynnikami genetycznymi, zaliczamy: choroby wieku dziecięcego, jak np. dysplazja stawu biodrowego, wcześniejsze urazy, a w grupie osób ze zwiększonym ryzykiem są osoby w podeszłym wieku, ponieważ zmiany zwyrodnieniowe zwiększają się w ramach upływu lat. Częściej ten problem dotyka kobiet, choć nie jesteśmy w stanie wytłumaczyć dlaczego tak się dzieje, a także osób otyłych oraz unikających systematycznej aktywności fizycznej. Stąd tak ważne jest utrzymanie prawidłowej masy ciała.

Etiologicznie możemy wyróżnić artrozę pierwotną i wtórną.

– Pierwotna artroza – (idiopatyczna o nieznanej etiologii), w której nieznana jest przyczyna powstania choroby zwyrodnieniowej stawów.

– Wtórna artroza – postać rozwijająca się w wyniku ściśle określonego wrodzonego lub nabytego zaburzenia budowy lub funkcji elementów stawu. Przyczyny postaci wtórej: uszkodzenie aparatu torebkowo-więzadłowego oraz złamania, wady w budowie powierzchni stawowych, choroby zapalne jałowe martwice oraz złuszczenie młodzieńcze głowy kości udowej.

Zwyrodnienie stawów – kiedy udać się do lekarza?

Z lekarzem powinniśmy skontaktować się wówczas, gdy ból stawów lub uczucie sztywności jest odczuwalne od dłuższego czasu i nie możemy sobie z nim poradzić. Im szybciej zgłosimy się do specjalisty, tym krótszy będzie okres uczucia dyskomfortu i bólu. Współczesna medycyna potrafi skutecznie leczyć zwyrodnienia stawów, niezależnie od tego, czy jest to zwyrodnienie stawu kolanowego, czy biodrowego.

Zwyrodnienie stawów – diagnostyka

W przypadku zwyrodnienia stawów badaniem podstawowym jest zdjęcie rentgenowskie w projekcjach AP i LAT z ewentualnymi dodatkowymi projekcjami w zależności od zajętej okolicy. RTG dostarcza niezbędnych informacji o budowie stawu, o symetrii szpary stawowej, sklerotyzacji podchrzęstnej, obecności lub braku osteofitów, co jest niezwykle istotne w różnicowaniu OA z RZS, torbiele kostne, geody.

Do obrazowania wczesnych postaci choroby zwyrodnieniowej stawów służy nam badanie NMR lub artroskopia. Ta ostatnia nie jest traktowana jako procedura stricte diagnostyczna. Zawsze należy ją rozpatrywać w kategorii procedury operacyjnej, która oprócz niewątpliwych walorów diagnostycznych ma wielkie możliwości naprawcze.

Jak leczyć chorobę zwyrodnieniową stawów?

Zwyrodnienie stawów rozpoczyna się od leczenia zachowawczego, które obejmuje postępowanie przeciwbólowe, przeciwzapalne oraz utrzymanie możliwie dużego zakresu ruchów. Do leków pierwszego rzutu zaliczamy leki przeciwbólowe z grupy paracetamolu, pozwalające ograniczyć nieprzyjemne objawy chorobowe, a co za tym idzie – zwiększyć funkcje pacjenta. Leczenie farmakologiczne, poza lekami przeciwbólowymi, musi być wsparte terapią fizykalną pod postacią systematycznej aktywności ruchowej, pozwalającej poprawić siłę i elastyczność mięśni wokół chorych stawów. Daje to także możliwość zwiększenia zakresu ruchu oraz zmniejsza ból.

Jeżeli zmiany choroby zwyrodnieniowej stawów są zaawansowane, musimy niejednokrotnie skłaniać się ku iniekcjom dostawowym z preparatów kwasu hialuronowego. W dzisiejszych czasach dostępne preparaty medycyny regeneracyjnej – pod postacią komórek macierzystych – dają szansę na zatrzymanie procesu chorobowego i poprawę stanu pacjenta. Jest to niezwykłe, ponieważ dotychczasowe leczenie ograniczało się jedynie do leczenia paliatywnego i nie miało wpływu na proces zwyrodnienia. Dostępna w naszej klinice terapia komórkami macierzystymi daje bardzo dobre rezultaty w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów.

W przypadkach, gdy powyższe leczenie zawodzi, a zmiany związane ze zwyrodnieniem stawów są bardzo zaawansowane, leczeniem ostatecznym może się okazać endoprotezoplastyka stawu, czyli wszczepienie sztucznego stawu.

Leczenie operacyjne zwyrodnienia stawów

Celem zabiegu jest przede wszystkim uwolnienie pacjenta od bólu oraz poprawa funkcji stawu. Gama możliwych do zaproponowania technik operacyjnych obejmuje: osteotomie okołostawowe, synowektomie, mozaikoplastyki, przeszczepy chrząstki, alloplastyki stawów, artrodezy stawów. Nowymi metodami są przeszczepy chrzęstno-kostne, autologiczne przeszczepy chrząstki, hodowle chondrocytów oraz inżynieria tkankowa. Najczęściej wykonywaną operacją jest alloplastyka stawu.

Choroba zwyrodnieniowa stawów bardzo często dotyka stawu kolanowego. W dużej części są to kobiety po 50 roku życia. Zwykle objawia się postępującym przykurczem zgięciowym oraz szpotawym wygięciem stawu. W leczeniu tej postaci artrozy szczególne miejsce znalazła wysoka osteotomia kości piszczelowej. Wskazana jest u osób młodych, bez patologii naczyniowej, bez otyłości, z dolegliwościami zlokalizowanymi w jednym przedziale.

Alloplastyka stawów kolanowych polegająca na częściowej lub całkowitej wymianie zmienionych zwyrodnieniowo elementów stawu kolanowego. W klinice Rehasport wykonywane są endoprotezy jednoprzedziałowe – zabieg polegający na wymianie jednego segmentu stawu objętego chorobą zwyrodnieniową stawów. Zabieg zdecydowanie mniej inwazyjny od całkowitej alloplastyki jednak posiadający szereg wykluczeń dlatego decyzja o jego wykonaniu musi być oparta o wnikliwe badania przedoperacyjne. Korzyścią jest szybsza rekonwalescencja oraz mniejsza inwazyjność zabiegu.

Najczęściej zgłaszający się do kliniki Rehasport pacjenci mają uogólnioną postać choroby zwyrodnieniowej. Wówczas pacjenci kwalifikowani są do alloplastyki dwuprzedziałowej. Oprócz endoprotez anatomicznych, które w możliwie jak najdokładniejszy sposób odwzorowują biomechanikę kolana mamy także możliwość zaplanowania zabiegu z zastosowaniem spersonalizowanego instrumentarium przygotowanego specjalnie dla operowanego pacjenta. Wówczas w oparciu o badania przedoperacyjne wytwarzane są dedykowane bloczki do opracowania końców stawowych kości udowej i piszczelowej dzięki czemu mamy pewność, iż zastosowany implant najlepiej odwzorowuje anatomię operowanego stawu. Czytaj więcej o endoprotezoplastyce stawu kolanowego.

Staw biodrowy jest drugą pod względem częstości lokalizacją, którą zajmuje choroba zwyrodnieniowa stawów. Objawia się ograniczeniem głównie rotacji wewnętrznej, a wraz z postępem choroby w pozostałych zakresach. Najczęściej jednak przyczyną kontaktu z lekarzem jest ból, który początkowo może promieniować do stawu kolanowego, co przy niedokładnym badaniu przedmiotowym może opóźnić postawienie ostatecznego rozpoznania. Alloplastyka przynosi bardzo wysoki odsetek powodzeń.

Zabieg operacyjny polega na wymianie stawu biodrowego i zastąpieniu go metalowymi implantami. Kwalifikacja do zabiegu odbywa się w oparciu o szczegółowy wywiad zebrany od pacjenta. Klinika Rehasport dysponuje szerokim wachlarzem możliwego doboru implantów, które najbardziej będą odpowiadał oczekiwaniom pacjenta. Ścisła współpraca z firmami produkującymi implanty zapewnia pełen dostęp do najnowszych i najbardziej zaawansowanych technologii dzięki czemu każdego pacjenta ze wskazaniami do alloplastyki stawu biodrowego można właściwie zakwalifikować i leczyć operacyjnie w Rehasport. Czytaj więcej o endoprotezoplastyce stawu biodrowego.

Coraz doskonalsze techniki chirurgiczne w tym miniinwazyjne oraz implanty poparte bardzo obiecującymi odległymi obserwacjami uprawniają do szerokiego stawiania wskazań do endoprotezoplastyki w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów. Zwyrodnienie stawów leczone jest w Rehasport na każdym etapie choroby.

Rehasport, to klinika ortopedyczna, której jakość opieki potwierdzona jest certyfikatem FIFA Medical Center of Exellence. Dzięki doświadczeniu specjalistów oraz wypracowaniu unikalnych metod leczenia, w fachowy sposób prowadzimy Pacjentów po urazach, wypadkach, chorobach zwyrodnieniowych, wadach postawy i wielu innych. Ścisła komunikacja lekarza, fizjoterapeuty i zespołów diagnostycznych pozwala na postawienie precyzyjnej diagnozy oraz kompleksową opiekę.

Sprawdź listę specjalistów w wybranej placówce:

Poznań Szpital w Poznaniu Gdańsk Konin

Teraz jesteśmy także w Warszawie!

Ortopeda Warszawa Fizjoterapia Warszawa Rehabilitacja Warszawa

Zwyrodnienie kręgosłupa (szyjnego, piersiowego, lędźwiowego)

Zwyrodnienie kręgosłupa to przewlekłe, postępujące schorzenie, które znacznie obniża jakość życia. To właśnie ta choroba jest najczęstszą przyczyną dolegliwości bólowych w obrębie kręgosłupa. Zmiany zwyrodnieniowe są związane z przedwczesnym zużyciem i deformacją tkanek, które tworzą funkcjonalne połączenia w obrębie kręgosłupa. Zwyrodnienie kręgosłupa dotykać mogą różne struktury, m. in. dotyczą trzonów kręgów, krążka międzykręgowego, wyrostków kolczystych (choroba Baastrupa), więzadeł, stawów międzywyrostkowych oraz stawów znajdujących się na tylno-bocznych powierzchniach trzonów kręgów C4-C7 (tzw. Luschki). Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa występują u ponad połowy populacji po 55. roku życia, a wśród osób po 65. roku życia praktycznie u wszystkich. Początek zmian zwyrodnieniowych występuję już pomiędzy 30 a 40 rokiem życia.

Anatomia i uszkodzenia

Kręgosłup podzielony jest na odcinki: szyjny, piersiowy, lędźwiowy, krzyżowy oraz guziczny. Kości występujące w kręgosłupie to kręgi. W odcinku szyjnym jest ich 7, w piersiowym 12, w lędźwiowym 5. W odcinku krzyżowym jest ich 5, jednak zrastają się w kość krzyżową. W odcinku guzicznym jest ich od 4-5 i także zrastają się w jedną kość – kość guziczną. Pomiędzy kręgami występują krążki międzykręgowe, działające jak amortyzatory, ułatwiając wszelkie ruchy.

Krążki międzykręgowe, układ kostno-stawowy (kręgi, torebki stawowe, więzadła) stanowią tunel chroniący rdzeń kręgowy jak i nerwy rdzeniowe przed uszkodzeniem. Nerwy rdzeniowe wychodzą z prawie każdego segmentu kręgosłupa. Po wyjściu z kręgosłupa łączą się tworząc sploty nerwowe. Ze splotu wychodzą różne nerwy, które są odpowiedzialne za czucie i ruchomość kończyn i tułowia.

Nadmierne przeciążenia stawów kręgosłupa przyczyniają się m. in. do zwiększenia sił nacisku na powierzchnie stawowe a także prowadzą do nierównomiernego rozkładu obciążeń. Czynniki te z czasem zapoczątkowują chorobę zwyrodnieniową. W jej wyniku dochodzi do szeregu zaburzeń biomechanicznych, fizykochemicznych dotyczących właściwości chrząstki oraz pozostałych tkanek stawowych.

Chrząstka stawów międzykręgowych (szklista) jest rodzajem tkanki łącznej. Niestety chrząstka ma ograniczone możliwości odżywiania. Do chrząstki nie dochodzą tętnice, nie ma w niej naczyń limfatycznych. Odżywiana jest ona w głównym stopniu przez płyn stawowy jak i w mniejszym stopniu dzięki substancjom pokarmowym z kości. Budowa i funkcja chrząstki nie pozwala na proces gojenia bądź regeneracji. Żywotność komórek chrząstki szklistej znajdujących się głęboko w tkance, zwanych chondrocytami wraz z wiekiem jak i rozwojem tkanki spada. W wyniku tego procesu komórki te ulegają degradacji, a to pogarsza ich mechaniczne właściwości.

Niewielkie zdolności regeneracyjne wykazywane przez chrząstkę szklistą, doprowadzają do sytuacji, gdzie w miejscu uszkodzenia zostaje ona zastępowana chrząstką włóknistą, która posiada gorsze własności biomechaniczne. Wtedy to podchrzęstna warstwa kostna przenosi obciążenia (stąd wynika ból, bo tkanka podchrzęstna jest unerwiona w przeciwieństwie do chrząstki szklistej) a zarazem ulega pogrubieniu.

Zwyrodnienie kręgosłupa obejmuje wszystkie struktury, które tworzą staw: podchrzęstną warstwę kości, torebkę stawową, więzadła oraz mięśnie. W wyniku zmian zwyrodnieniowych kręgi ulegają deformacji. Ich struktura staje się nierówna, tworzą się wyrośla kostne (osteofity), dochodzi do zwapnień w obrębie więzadeł, torebki stawowej oraz mięśni. Ponadto dochodzi do zmiany ustawienia kręgów w przestrzeni (zmniejszenie przestrzeni pomiędzy kręgami oraz przesunięcia w kierunku przednio-tylnym), co zmniejsza możliwości przenoszenia obciążeń.

Całkowite zahamowanie procesu zwyrodnieniowego nie jest możliwe, natomiast leczenie zachowawcze może złagodzić objawy i spowolnić proces niszczenia stawu.

Objawy

W przypadku choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa głównym objawem jest ból. Początkowo może się on pojawiać tylko po wysiłku, z czasem podczas ruchu, w przypadku zmian zaawansowanych w spoczynku. W przypadku zwyrodnień dolegliwości bólowe mogą się pojawić po długim odpoczynku (szczególnie po nocy), do poprawy dochodzi często po rozruszaniu się. Ruch poprawia: ukrwienie, produkcję mazi stawowej oraz elastyczność układu mieśniowo-stawowego.

Kolejnym objawem zwyrodnienia kręgosłupa jest sztywność. Duża grupa osób ma bardzo niską aktywność ruchową (co prawda wiele osób jeździ na rowerze lub spaceruje lecz są to ćwiczenia ukierunkowane głównie na pracę rąk i nóg). Niestety mało osób poświęca czas na ćwiczenia poprawiające ruchomość kręgosłupa. Taka sytuacja powoduje zwiększoną sztywność i częste „zblokowania” stawów międzykręgowych powodujących bolesne ograniczenie ruchu.

Zmiany zwyrodnieniowe w różnych segmentach kręgosłupa mają również swoje charakterystyczne objawy:

W odcinku szyjnym

Odcinek szyjny jest odcinkiem o dużym zakresie ruchu, gdzie kumuluje się wiele przeciążeń. Taka sytuacja sprzyja powstaniu zmian zwyrodnieniowych. Oprócz bolesności typowym objawem jest duża sztywność (szczególnie na przejściu odcinka szyjnego w piersiowy), która może się objawiać bólem przy skręcie głowy do boku oraz podniesieniu głowy do góry.

W przypadku zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych w odcinku szyjnym mogą pojawić się dodatkowe objawy. Pierwszym z nich jest zwiększone ryzyko powstania dyskopatii (najczęściej w segmentach C4-C5, C5-C6 oraz C6-C7). Dodatkowo pojawiają się deformacje kostne (osteofity), które wpływają na zmniejszenie otworów międzykręgowych i możliwy ucisk na nerw. Konsekwencją tego są objawy neurologiczne (drętwienie, ból palący, prąd, zaburzenia czucia, osłabienie mięśniowe) w obrębie obręczy barkowej, ramienia, przedramienia lub dłoni. Zmiany zwyrodnieniowe mogą także utrudnić przepływ krwi w obrębie tętnic kręgowych, co może się przyczyniać do powstania bólu i zawrotów głowy.

W odcinku piersiowym

Odcinek piersiowy charakteryzuje się dużą stabilnością ze względu na połączenia kręgów z żebrami (w celu ochrony delikatnych narządów wewnętrznych). Oprócz bolesności zmiany zwyrodnieniowe w odcinku piersiowym wpływają na powstanie ograniczenia ruchomości i sztywności. W niektórych przypadkach dochodzi do zrośnięcia się ze sobą poszczególnych kręgów. Dodatkowo zmiany zwyrodnieniowe w połączeniach żebrowo-kręgowych będą wpływały na ograniczenie ruchomości klatki piersiowej co wpływa negatywnie na działanie układu oddechowego. Ponadto sztywność odcinka piersiowego zawsze będzie wpływała na zwiększenie przeciążeń w odcinku szyjnym i lędźwiowym kręgosłupa.

W odcinku lędźwiowym

Odcinek lędźwiowy to segment, w którym najczęściej występują zmiany zwyrodnieniowe. Jest to związane z ogromną liczbą przeciążeń tego odcinka. Oprócz dolegliwości bólowych typowa jest sztywność po długim odpoczynku (szczególnie po nocy). Często sztywność sprzyja częstym zblokowaniom stawowym, które objawiają się bardzo dużą bolesnością przy każdym niewielkim ruchu oraz problemem z wyprostowaniem się. Ponadto zmiany zwyrodnieniowe mogą sprzyjać powstaniu dyskopatii (uszkodzenie krążka międzykręgowego). Może to powodować ucisk na struktury nerwowe czego konsekwencją są objawy neurologiczne (drętwienie, ból palący, prąd, zaburzenia czucia, osłabienie mięśniowe) w obrębie pośladka, uda, łydki lub stopy.

Przyczyny

Istnieje bardzo wiele przyczyn powstania zmian zwyrodnieniowych. Najbardziej powszechną z nich są wszelkie zmiany przeciążeniowe. Najczęściej dotyczą one odcinka lędźwiowego i szyjnego. W przypadku odcinka szyjnego przeciążenia są wywoływane nieprawidłową postawą (zgarbiona sylwetka z opuszczoną głową i barkami wysuniętymi do przodu). W przypadku odcinka lędźwiowego to nieprawidłowa pozycja siedząca (postawa zwieszona z lędźwiami wypchniętymi do tyłu), schylanie z wyprostowanymi kolanami oraz dźwiganie ciężkich przedmiotów. Im dłuższy czas przebywania w nieprawidłowej pozycji lub wykonywania nieprawidłowych ruchów tym wcześniej mogą się pojawić zmiany zwyrodnieniowe.

Do powstania zmian zwyrodnieniowych mogą przyczynić się wszelkie urazy i anomalie anatomiczne kręgosłupa. Złamania, skręcenia, zwichnięcia stawów, kręgozmyk niosą za sobą trwałą zmianę biomechaniki kręgosłupa. Powoduje to zmianę obciążeń i często szybsze zużywanie się powierzchni stawowych.

Kolejnym czynnikiem, który sprzyja powstaniu zwyrodnienia kręgosłupa jest asymetria. W przypadku skrzywienia kręgosłupa (skolioza) lub zaburzeń ukształtowania krzywizn kręgosłupa (lordoza, kifoza) kręgosłup ma mniejsze zdolności przyjmowania zwiększonych obciążeń co wpływa na jego szybsze zużywanie się.

Bardzo istotnym czynnikiem, który ma wpływ na powstanie choroby zwyrodnieniowej jest pozom aktywności ruchowej. W przypadku braku korzystnej aktywności ruchowej dochodzi do niewielkiej produkcji mazi stawowej oraz postępującej sztywności, co wpływa na powstanie powolnych zmian degeneracyjnych. Co ciekawe w przypadku nadmiernej ruchomości kręgosłupa (hipermobilność stawowa lub sport zawodowy) również może dojść do powstania wczesnych zmian zwyrodnieniowych. Taka sytuacja jest wynikiem obrony organizmu przed wielokrotnym przekraczaniem fizjologicznych zakresów ruchomości stawów.

Jedne z ostatnich czynników to: wiek i tryb życia. Pogorszenie odżywienia tkanek, mała ilość ruchu, mniej wartościowa dieta oraz otyłość nie sprzyjają utrzymaniu prawidłowej funkcji stawów. Wiek sprzyja również powstaniu wielu chorób układowych, które dodatkowo mają niekorzystny wpływ na ogólną kondycję organizmu.

Diagnostyka

Diagnostyka powinna obejmować dokładny wywiad (historia choroby, schorzenia współistniejące oraz aktualne objawy). Nąstepnei konieczne jest badanie ruchomosci stawów mające na celu wykrycie segmentów o zaburzonej ruchomości. Ważne jest również badanie tkanek miękkich w bolesnej okolicy kręgosłupa oraz w innych rejonach układu ruchu, które mogą mieć pośredni wpływ na powstanie dolegliwości.

Dla uzupełnienie diagnostyki niezbędne są badania obrazowe. Zazwyczaj pierwszym badaniem z wyboru jest RTG (zdjęcie rentgenowskie). W badaniu RTG można zauważyć osteofity. Są to kostne wyrośla deformujące strukturę kręgów. Jeśli osteofity kręgów sąsiadujących się połączą, to dochodzi wtedy do usztywnienia segmentu ruchowego. Inne zmiany jakie możemy zaobserwować w obrazie RTG to zwężenie szpar stawowych, zwężenie przestrzeni międzykręgowych, zwapnienia krążką międzykręgowego oraz zniekształcenia otworów międzykręgowych. W przypadku wystąpienia objawów neurologicznych takich jak drętwienie, mrowienie diagnostyka zostaje rozszerzona o badanie neurologiczne, a także uzupełniona o rezonans magnetyczny (MR). W uzasadnionych przypadkach lekarz może zlecić wykonanie innych badań tj. tomografia komputerowa (TK) oraz badanie przepływów tętnic szyjnych.

Diagnostyka różnicowa

W celu skutecznego leczenia niezbędne jest wykluczenie innych przyczyn dolegliwości. W przypadku zmian zwyrodnieniowych należy wykluczyć: przeciążenia mieśniowo-stawowe, dyskopatię, wszelkie choroby na tle zapalnym, promieniowanie bólu z narządów wewnętrznych oraz chorobę nowotworową.

Leczenie

W przypadku braku przeciwwskazań do leczenia należy rozpocząć proces rehabilitacji. Terapię warto rozpocząć od rozluźniania mięśniowo-powięziowego odcinka kręgosłupa dającego największe objawy bólowe. Dodatkowo pomocne może być rozluźnienie odległych rejonów, które mogą w sposób pośredni przyczyniają się do powstania dolegliwości. Rozluźnienie tkanek miękkich przyspieszy proces regeneracji tkanek, poprawi krążenie oraz mobilność stawową.

W przypadku ograniczenia ruchomości oraz sztywności konieczna może być poprawa zakresów ruchomości. Do tego celu wykorzystać można zarówno ćwiczenia jak i terapię manualną, która poprawi elastyczność torebek stawowych oraz tkanek okołostawowych. W przypadku dużych zmian zwyrodnieniowych i zaawansowanego wieku poprawianie zakresu ruchomości, u niektórych pacjentów może nie być już wskazane (może nasilać objawy).

W celu odżywienia powierzchni stawowych istotny jest ruch. Ruch będzie powodował stymulację produkcji mazi stawowej, która zmniejsza codzienne przeciążenia. Pomocny w tym przypadku może być rower stacjonarny, basen, oraz regularne ćwiczenia dobrane przez fizjoterapeutę (odpowiednie do obecnego stopnia dysfunkcji).

Podczas rehabilitacji istotna będzie praca nad stabilizacją. W przypadku ćwiczeń stabilizujących kluczowe jest osiągnięcie prawidłowej pozycji głowy, obręczy barkowej, wydechowego ustawienia klatki oraz neutralnej pozycji odcinka lędźwiowego. Terapia powinna skupić się również na poprawie stabilizacji centralnej. Stabilizacja centralna to kontrola mięśni głębokich tułowia odpowiedzialnych za „centrum” naszego ciała (regionu miedniczno-lędźwiowego). Bardzo istotna będzie również praca nad wyrównaniem dysbalansu mięśniowego (rozluźnienie i rozciągnięcie mięśni przeciążonych a wzmocnienie osłabionych).

Dla utrzymania efektów terapii bardzo ważna jest profilaktyka. Należy w każdych warunkach pamiętać o właściwych nawykach. Chodzi tu głównie o utrzymanie prawidłowej postawy podczas pozycji stojącej, siedzącej oraz prawidłowych nawyków podczas schylania się i dźwigania. W miarę możliwości warto odpoczywać w pozycji leżącej, w której siły grawitacji działające na kręgosłup są znacznie mniejsze.

Fizykoterapia

Fizykoterapia w przypadku choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa będzie stanowiła uzupełnienie terapii. Jej celem jest obniżenie bólu, rozluźnienie napiętych mięśni oraz pobudzenie tkanek do jak najszybszego gojenia. Należy pamiętać jednak, że istnieją liczne przeciwwskazania do wykonywania zabiegów fizykoterapii w rejonie górnego odcinka szyjnego (bliskie położenie rdzenia przedłużonego oraz móżdżku). Aby uzyskać poprawę korzystne może być zastosowanie: elektroterapii, ultradźwięków, laseroterapii, termoterapii (okłady ciepłe), fototerapii (lampy rozgrzewające), hydroterapii (kąpiele wirowe).

Zaopatrzenie ortopedyczne

W przypadku zmian zwyrodnieniowych szyjnego odcinka kręgosłupa zaopatrzenie może mieć rolę wspomagającą. W odcinku szyjnym w stanie ostrym gdy trudno o złagodzenie objawów korzystny może być kołnierz ortopedyczny. Może on chwilowo odciążyć mięśnie co może chwilowo złagodzić objawy. Niestety kołnierz można nosić tylko przez krótki okres czasu (maksymalnie kilka godzin dziennie i tylko w momentach największych przeciążeń). Objawy może również łagodzić spanie z poduszką ortopedyczną.

W przypadku zmian zwyrodnieniowych w rejonie piersiowo-lędźwiowym korzystne może być stosowanie pasów stabilizujących oraz sznurówek. Tak jak w przypadku zaopatrzenia odcinka szyjnego tu również należy pamiętać by używać to zaopatrzenie w momentach największych przeciążeń i tylko przez kilka godzin dziennie. W przypadku stosowania jakichkolwiek pomocy ortopedycznych należy pamiętać, że powinny one być tylko uzupełnieniem procesu rehabilitacji, który trenuje nasz aktywny (właściwy) system stabilizacji.

Ciekawą pomocą są również wszelkiego rodzaju fotele ergonomiczne do pracy i domu. Dobrze dopasowany fotel może zmniejszyć przeciążenia na co dzień i wpłynąć na złagodzenie objawów bólowych.

Leczenie operacyjne

W przypadku choroby zwyrodnieniowej i deformacji poszczególnych kręgów rzadko dochodzi do operacji. Decyzję o operacji podejmuje się najczęściej w przypadku gdy zmiany zwyrodnieniowe i zaburzenia funkcji kręgosłupa wpływają na ucisk na nerw. Taka sytuacja może stale dawać objawy bólowe, zaburzać czucie powierzchowne jak i funkcję układu mięśniowego. Leczenie operacyjne polega wtedy na zastosowaniu odciążenia danego segmentu a następnie stabilizacji poprzez druty i śruby lub użycia protezy krążka międzykręgowego. Podczas operacji ważne jest w miarę możliwości utrzymanie fizjologicznych krzywizn kręgosłupa.

O konieczności przeprowadzenia zabiegu operacyjnego decyduje lekarz po ocenie objawów pacjenta, funkcji uszkodzonego odcinka kręgosłupa oraz ocenie diagnostyki obrazowej. Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie zawsze indywidualny ponieważ zależy od wielu czynników. Decyzje o doborze ćwiczeń, pionizacji i momencie powrotu do aktywności dnia codziennego powinni wspólnie podejmować lekarz wraz z fizjoterapeutą. Głównymi celami będzie poprawa stabilności oraz siły w obrębie całego kręgosłupa.

Rokowania

Leczenie zachowawcze zwyrodnienia kręgosłupa może pomóc w zmniejszeniu dolegliwości bólowych oraz złagodzeniu wtórnych skutków choroby. Nie ma jednak możliwości całkowitej odbudowy chrząstki stawowej i powrotu do funkcji stawów sprzed lat. Należy pamiętać, że w przypadku choroby zwyrodnieniowej rokowania są zależne od stopnia zniszczenia chrząstki. W początkowym etapie choroby wdrożenie procesu rehabilitacji oraz profilaktyki daje korzystne rokowania. W przypadku znacznych zmian degeneracyjnych oraz objawów neurologicznych często ciężko o dużą poprawę, konieczny może być zabieg operacyjny.

Zachęcam do komentowania i zadawania pytań pod artykułem!

Przemek

Oceń artykuł i pomóż rozwijać portal

Zagłosuj Średnia ocena 4.4 / 5. Liczba Głosów: 8 Jakoże spodobał Ci się ten artykuł… …podziel się nim ze znajomymi na portalu społecznościowym

Ból kręosłupa szyjnego.

Dlaczego potrzebujemy Twojej zgody?

Twoja zgoda jest nam potrzebna, aby zgodnie z prawem przekazać wybranemu przez Ciebie Profesjonaliście informacje o zadanym przez Ciebie pytaniu. Informujemy Cię, że zgoda może zostać w każdej wycofana, jednak nie wpływa to na ważność przetwarzania przez nas Twoich danych osobowych podjętych w momencie, kiedy zgoda była ważna.

Czy informacje o moim pytaniu trafią do Profesjonalisty?

Tak. Udostępnimy wybranemu przez Ciebie Profesjonaliście informacje o Tobie i zadanym przez Ciebie pytaniu. Dzięki temu Profesjonalista może się do niego ustosunkować.

Jakie mam prawa w związku z wyrażeniem zgody?

Możesz w każdej chwili cofnąć zgodę na przetwarzanie danych osobowych. Masz również prawo zaktualizować swoje dane, wnosić o bycie zapomnianym oraz masz prawo do ograniczenia przetwarzania i przenoszenia danych. Masz również prawo wnieść skargę do organu nadzorczego, jeżeli uważasz, że sposób postępowania z Twoimi danymi osobowymi narusza przepisy prawa.

Kto jest administratorem moich danych osobowych?

Administratorem danych osobowych jest ZnanyLekarz sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie przy ul. Kolejowej 5/7. Po przekazaniu przez nas Twoich danych osobowych wybranemu Profesjonaliście, również on staje się administratorem Twoich danych osobowych.

Aby dowiedzieć się więcej o danych osobowych kliknij tutaj

Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa

Spis treści

Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa (spondyloarthrosis) polega na przedwczesnym zużyciu i zwyrodnieniu tkanek tworzących staw (chrząstki stawowej, warstwy podchrzęstnej kości, płynu stawowego, torebki stawowej, więzadeł i mięśni). W przebiegu choroby dochodzi do uszkodzenia chrząstki stawowej, przebudowy kości z tworzeniem wyrośli kostnych (tzw. osteofitów), stwardnienia warstwy podchrzęstnej oraz do powstawania torbieli podchrzęstnych. W obrębie kręgosłupa zmiany zwyrodnieniowe mogą dotyczyć:

krążka międzykręgowego

trzonów kręgowych – spondyloza

stawów międzykręgowych – spondyloartroza

W pierwszym okresie choroby dochodzi do obniżenia wysokości krążka międzykręgowego, następnie zmniejsza się przestrzeń między trzonami kręgów, a w stawach międzykręgowych dochodzi do podwichnięcia i w konsekwencji do rozwoju zmian zwyrodnieniowych czyli artrozy. Zmiany chorobowe mogą dotyczyć odcinka szyjnego, piersiowego bądź lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa.

Postacie kliniczne choroby zwyrodnieniowej

Ze względu na podobieństwo objawów uszkodzenia różnych stosuje się podział w zależności od anatomicznej lokalizacji zmian zwyrodnieniowych.

Choroba zwyrodnieniowa właściwych stawów kręgosłupa (stawy pomiędzy wyrostkami stawowymi kręgów) – Postać tą charakteryzuje tępy ból ujawniający się lub nasilający zwykle podczas pozostawania w pozycji stojącej, przy pogłębionych fizjologicznych lordozach lub spłyconej kyfozie. Choroba zwyrodnieniowa stawów unkowertebralnych (stawy Luschki – niewielkie stawy rozmieszczone symetrycznie w tylno-bocznych obrzeżach przestrzeni międzytrzonowej kręgów szyjnych). Postać tę charakteryzuje ból karku podczas ruchów obrotowych głową. Dość często podczas wykonywania ruchów głową dochodzi do podrażnień tętnic kręgowych objawiających się zawrotami głowy i zaburzeniami równowagi (zespół Barre-Lieou). Choroba zwyrodnieniowa segmentu kręgowego wtórna do przewlekłej przepukliny jądra miażdżystego – Postać tę charakteryzują dolegliwości bólowe związane są głównie ze staniem i chodzeniem. Choroba zwyrodnieniowa kręgosłupowo-żebrowa – Postać tę charakteryzują tępe i przewlekłe bóle pleców. Hiperostoza usztywniająca kręgosłupa (Choroba Forestiere – Rotes – de Querol) – W postaci tej, zmiany zwyrodnieniowe dotyczą co najmniej 3 trzonów kręgowych, których kształt przypomina dzioby papuzie lub ściekającą stearynę. Osoby chore skarżą się na ograniczenie elastyczności kręgosłupa oraz przewlekle, na ogół umiarkowane bóle.

Epidemiologia zwyrodnienia kręgosłupa

Choroba zwyrodnieniowa stawów ujawnia się już w 2 i 3 dekadzie życia a w wieku powyżej 60 lat występuje u około 60% osób, będąc najczęstszą przyczyną bólu stawów. Na rozwój choroby zwyrodnieniowej istotny wpływ mają liczne czynniki predysponujące:

późny wiek

czynniki etniczne

czynniki wrodzone

nieprawidłowa biomechanika stawu

nadwaga

wykonywany zawód

aktywność fizyczna

duża masa kostna

poziom hormonów.

Etiologia choroby zwyrodnieniowej

Dotychczas nie wyjaśniono jednoznacznie przyczyny schorzenia. Choroba zwyrodnieniowa stawów jest skutkiem wpływu wielu czynników działających zarówno na sam staw jak i na cały organizm.

Jeśli czynnik etiologiczny jest nieuchwytny mamy do czynienia z pierwotną lub samoistną chorobą zwyrodnieniową (arthrosis deformans idiopathica s. primaria). W etiologii tej postaci istotną rolę mogą odgrywać nieprawidłowości krążenia miejscowego w obrębie stawów doprowadzające do zmian w składzie płynu stawowego, który odżywia chrząstkę. Na chorobę może mieć również wpływ nadmierne obciążenia stawów w trakcie uprawiania sportu wyczynowego czy też ciężkiej pracy fizycznej.

Liczniejszą grupę choroby zwyrodnieniowej stawów stanowi wtórna choroba zwyrodnieniowa (arthrosis deformans secundaria) rozwijająca się pod wpływem określonych czynników przyczynowych do których należą:

czynniki wrodzone lub dziedziczne, np. wrodzona dysplazja biodra, hemofilia, hemochromatoza, alkaptonuria. czynniki nabyte: miejscowe, np. urazy (powtarzające się skręcenia stawu, jednorazowy większy uraz lub wielokrotne małe urazy, złamania z nieprawidłowym zrostem), zapalenie stawu septyczne lub gruźlicze, martwica aseptyczna, układowe, np. choroby metaboliczne takie jak dna moczanowa, reumatoidalne zapalenie stawów, przewlekła kortykoterapia, zaburzeń neurologicznych (mózgowe porażenie dziecięce)

Objawy choroby zwyrodnieniowej

Zmiany zwyrodnieniowe rozpoczynają się w chrząstce stawowej i zmianom tym nie towarzyszą dolegliwości bólowe, co wynika z braku unerwienia czuciowego chrząstki stawowej. Dolegliwości bólowe i ograniczenie ruchomości stawu są wynikiem przeciążenia więzadeł, torebki stawowej lub mięśni, procesów zwyrodnieniowych i towarzyszącemu im procesowi zapalnemu błony maziowej z wysiękiem do jamy stawu.

Początek choroby jest dyskretny a pierwszymi objawami mogą być nieznaczne dolegliwości bólowe oraz ograniczenie ruchomości kręgosłupa zależne od zmian zwyrodnieniowych i stopnia bolesności. Ostry zespół bólowy występuje w przypadku przepukliny krążka międzykręgowego z odczynem zapalnym okolicznych tkanek. Przemieszczenie krążka do kanału kręgowego i ucisk na korzenie nerwowe może stać się przyczyną poważnych objawów neurologicznych (zaburzenia czucia, niedowład odpowiednich grup mięśni, zaniki mięśniowe, zaburzenia troficzne, zaburzenia naczynioruchowe, zaburzenia w oddawaniu moczu). Objawy uszkodzenia rdzenia kręgowego występują bardzo rzadko.

Rozpoznanie choroby zwyrodnieniowej

Zmiany zwyrodnieniowe zwykle nie powodują odchyleń w badaniach laboratoryjnych, a do ustalenia rozpoznania wystarczy zwykle badanie lekarskie i zdjęcie radiologiczne wykonane w dwóch płaszczyznach (PA i Bok). Obraz radiologiczny choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa cechują:

zwężenia przestrzeni międzykręgowych

brzeżne wyrośla kostne na krawędziach trzonów

zwężenia i zniekształcenia stawów między wyrostkami

W przypadkach trudnych diagnostycznie pomocne może się okazać wykonanie niektórych badań, jak: CT, MRI, artroskopia, scyntygrafia izotopowa a w przypadkach ze współistnieniem wysięku stawowego zbadanie jego cech laboratoryjnych może być rozstrzygające w różnicowaniu z procesami zapalnymi.

Profilaktyka zwyrodnienia kręgosłupa

W profilaktyce chorób zwyrodnieniowych najważniejsze są przede wszystkim:

prawidłowa masa ciała i prawidłowe żywienie

umiarkowana aktywność fizyczna

brak nadmiernego obciążania stawów

unikanie niepotrzebnego dźwigania ciężarów

usuwanie z organizmu przewlekłych ognisk zakażenia

Leczenie zwyrodnienia kręgosłupa

Istnieje wiele sposobów leczenia chorób zwyrodnieniowych, jednak najważniejsze jest, aby leczenie było kompleksowe obejmujące:

leczenie niefarmakologiczne (odpowiedni tryb życia, żywienie, odchudzenie, stosowanie wkładek do obuwia, ćwiczenia zwiększające masę mieśniową)

leczenie farmakologiczne (przyjmowanie leków)

rehabilitację fizyczną (kinezyterapia i fizykoterapia)

W przypadku, kiedy przyczyna powstania choroby jest nieznana leczenie skupione jest na likwidowaniu objawów i modyfikacji przebiegu choroby, natomiast jeśli przyczyna choroby jest znana, leczenie dotyczy zarówno przyczyny, jak i objawów i przebiegu choroby. Każdy chory jest leczony w sposób zależny od rodzaju i przebiegu choroby.

Farmakoterapia

W przypadku chorób reumatycznych jednym z najbardziej uciążliwych objawów jest ból, którego nasilenie jest całkowicie indywidualna sprawą chorego.

Najczęściej stosowanymi lekami w chorobie zwyrodnieniowej stawów są leki nieopioidowe (paracetamol), które działają przeciwbólowo i przeciwgorączkowo, albo niesteroidowe leki przeciwzapalne (tzw. NLPZ: diklofenak, ibuprofen, kwas acetylosalicylowy, indometacyna, ketoprofen, naproxen, piroksykam, sulindak) działające przeciwbólowo, przeciwzapalnie i przeciwgorączkowo. Leki te mogą być podawanie doustnie, doodbytniczo lub stosowane miejscowo na skórę pod postacią kremów, maści czy żeli. Jeżeli ból jest niewielki lub występuje na niedużej powierzchni, wystarczy zastosować żel, krem lub maść na bolące miejsce a w przypadaku bardziej nasilonych dolegliwości wskazane są doustne lub dododbytnicze formy leków. Większość z leków przeciwbólowych jest bezpieczna w stosowaniu.

Czasem podje się glikokortykosteroidy bezpośrednio do bolącego stawu lub w jego okolicę. Leków tych nie wolno podać więcej niż 1- 3 iniekcji w ciągu jednego roku gdyż większa ilość substancji wstrzykniętej może doprowadzić do szybszego i większego zniszczenia stawu. W przypadku części chorób stosuje się leki zmieniające przebieg choroby (suflasalazyna, D-penicylamina, preparaty złota, leki immunosupresyjne np. metotreksat). Leki modyfikujące, immunosupresyjne czy steroidy są znacznie silniejsze jednak mogą wywołać różne działania niepożądane takie jak wymioty nudności, bóle głowy, wymioty, zaczerwienienie i swędzenie skóry z wysypką, zaburzenia żołądkowo jelitowe, biegunki.

Ponadto stosuje się leki miorelaksacyjne (tetrazepam, tolperizon).

Rehabilitacja

Rehabilitacja osoby z chorobą reumatyczną jest niezmiernie ważną częścią procesu leczenia i stanowi uzupełnienie leczenia farmakologicznego. Prawidłowa rehabilitacja decyduje o stopniu odzyskiwanej sprawności i dalszym przebiegu choroby. Istnieje wiele sposobów leczenia rehabilitacyjnego:

kinezyterapia (leczene ruchem) – Celem ćwiczeń jest zapobieganie dalszym deformacjom i korekcja zniekształceń stawów. Odpowiednie wykonywanie ćwiczeń prowadzi do zmniejszenia dolegliwości bólowych. Kinezyterapię można podzielić na ćwiczenia czynne i bierne wykonywane z pełnym obciążeniem kończyny, częściowym lub bez niego, ćwiczenia oporowe, izotoniczne i izometryczne. Program ćwiczeń powinien być przygotowany indywidualnie do danego pacjenta w zależności od stanu ogólnego pacjenta, okresu choroby, w jakim się znajduje i ciężkości objawów. W początkowym okresię ćwiczenia powinny być wyonywane pod okiem rehabilitanta, jednak później wię większość ćwiczeń może być wykonywana samodzielnie.

(leczene ruchem) – Celem ćwiczeń jest zapobieganie dalszym deformacjom i korekcja zniekształceń stawów. Odpowiednie wykonywanie ćwiczeń prowadzi do zmniejszenia dolegliwości bólowych. Kinezyterapię można podzielić na ćwiczenia czynne i bierne wykonywane z pełnym obciążeniem kończyny, częściowym lub bez niego, ćwiczenia oporowe, izotoniczne i izometryczne. Program ćwiczeń powinien być przygotowany indywidualnie do danego pacjenta w zależności od stanu ogólnego pacjenta, okresu choroby, w jakim się znajduje i ciężkości objawów. W początkowym okresię ćwiczenia powinny być wyonywane pod okiem rehabilitanta, jednak później wię większość ćwiczeń może być wykonywana samodzielnie. masaż klasyczny – Metoda lecznicza, której celem jest zmniejszenie sztywności i napięcia mięśni. Masaż poprawa miejscowego krążenia krwi i stanu ukrwienia tkanek.

– Metoda lecznicza, której celem jest zmniejszenie sztywności i napięcia mięśni. Masaż poprawa miejscowego krążenia krwi i stanu ukrwienia tkanek. masaż wodny (hydroterapia) – Metoda lecznicza której celem jest zmniejszenie sztywności i napięcia mięśni, poprawa miejscowego krążenia krwi i stanu ukrwienia tkanek. Hydroterapia polega na polewaniu silnym strumieniem wody wybranych okolic ciała z różną siłą, wodą o różnych składzie i temperaturze.

(hydroterapia) – Metoda lecznicza której celem jest zmniejszenie sztywności i napięcia mięśni, poprawa miejscowego krążenia krwi i stanu ukrwienia tkanek. Hydroterapia polega na polewaniu silnym strumieniem wody wybranych okolic ciała z różną siłą, wodą o różnych składzie i temperaturze. masaż przyrządowy – Metoda lecznicza wykonana z wykorzystaniem urządzeń wibracyjnych (np. pasów, rolek).

– Metoda lecznicza wykonana z wykorzystaniem urządzeń wibracyjnych (np. pasów, rolek). zabiegi borowinowe – Metoda lecznicza przeprowadzana okładami z borowiny będącej rodzajem torfu. Substancje zawarte w borowinie mogą wchłaniać się przez skórę, dając określony korzystny efekt leczniczy.

– Metoda lecznicza przeprowadzana okładami z borowiny będącej rodzajem torfu. Substancje zawarte w borowinie mogą wchłaniać się przez skórę, dając określony korzystny efekt leczniczy. termoterapia – Metoda lecznicza wykonana z wykorzystaniem z użyciem ciepła lub zimna (krioterapia). Ogrzewanie lub oziębianie tkanek wywołuje ich przekrwienie, co w efekcie zmniejsza ból, rozluźnia mięśnie, likwiduje sztywność stawów, wyzwala efekt przeciwzapalny.

– Metoda lecznicza wykonana z wykorzystaniem z użyciem ciepła lub zimna (krioterapia). Ogrzewanie lub oziębianie tkanek wywołuje ich przekrwienie, co w efekcie zmniejsza ból, rozluźnia mięśnie, likwiduje sztywność stawów, wyzwala efekt przeciwzapalny. elektroterapia (diatermia) – Metoda lecznicza wykonana z wykorzystaniem prądu elektrycznego, przepuszczanego przez okolice dotknięte schorzeniem. Elektroterapia powoduje zmniejszenie dolegliwości, poprawia ukrwienie tkanek. Rodzajem elektroterapii jest jontoforeza (jonoforeza) dzięki której leki przeciwbólowe, najczęściej niesterydowe leki przeciwzapalen są wprowadzene do tkanek siłami pola elektrycznego. Najnowsze metody z tego zakresu to Terapuls (diatermia krótkofalowa) i magnetoterapia z laseroterapią (stymulacja metabolizmu tkankowego).

W przypadku chorób reumatycznych dość często stosuje się:

kołnierze ortopedyczne, sznurówki, gorsety do okresowego stosowania

stabilizatory np. stawu kolanowego zapobiegające dalszej deformacji stawu

W przypadku gdy leczenie zachowawcze nie skutkuje, albo występują duże zniekształcenia stawów, uniemożliwiające samodzielne funkcjonowanie, należy przeprowadzić leczenie operacyjne. W zależności od rodzaju choroby stosuje się:

operacje korygujące ustawienie kości i powierzchni stawowych (osteotomie)

operacje wymieniające powierzchnie stawowe (endoprotezoplastyki) – Zabieg operacyjny endoprotezoplastyki stawu polega na wycięciu zniszczonych części stawu i zastąpieniu ich nowymi elementami metalowymi lub plastikowymi.

operacje usztywniające staw

operacje korekcyjne – Przy znacznym uszkodzeniu stawów, np. rąk, chirurgicznie koryguje się przebieg ścięgien i ustawienie kości, co prowadzi do poprawy funkcji dłoni.

Przyjmując udział patologii naczyń krwionośnych w patogenezie zwyrodnień stawów, które często współistnieją z żylakami kończyn dolnych, można stosować środki poprawiające krążenie i metabolizm tkanek (diosmina).

Wielopoziomowa dyskopatia i zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki

Komentujesz jako gość. Jeśli posiadasz konto, zaloguj się

× Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.

Maksymalnie dozwolone są tylko 75 emotikony.

Publikując wiadomość oświadczasz, że zapoznałeś się z regulaminem forum oraz polityką prywatności i akceptujesz ich postanowienia.

Choroba zwyrodnieniowa stawów

Co to jest choroba zwyrodnieniowa stawów i jakie są jej przyczyny?

Choroba zwyrodnieniowa stawów jest najczęstszą chorobą układu ruchu. Rozwija się w wyniku zaburzenia jakości i ilości chrząstki stawowej, której zadaniem jest amortyzowanie ruchów stawu i umożliwienie przesuwania się powierzchni stawowych (zob. ryc. poniżej).

Z czasem uszkodzeniu ulegają również inne struktury – kość pod chrząstką stawową, torebka stawowa, otaczające staw więzadła, ścięgna i mięśnie. Skutkiem tego są ból i sztywność stawu, a następnie zniekształcenie jego obrysów oraz ograniczenie ruchomości. Choroba zwyrodnieniowa prowadzi to do pogorszenia jakości życia i niesprawności. Najczęściej atakuje kolana, biodra, kręgosłup, stawy palców rąk i stóp, ale może dotyczyć każdego stawu.

Wyróżniamy chorobę zwyrodnieniową:

pierwotną , o nieznanej przyczynie; częstość jej występowania zwiększa się z wiekiem

, o nieznanej przyczynie; częstość jej występowania zwiększa się z wiekiem wtórną, wywołaną konkretną przyczyną, np. urazem, zakażeniem, innymi chorobami stawów (np. RZS, nagromadzeniem złogów wapnia w chrząstce stawowej), wrodzonymi zaburzeniami budowy oraz innymi chorobami (np. cukrzycą, nadczynnością przytarczyc).

Ryc. 1-2. Zdrowy staw (góra) i zmiany stawu w chorobie zwyrodnieniowej (dół) Zdrowy staw (góra) i zmiany stawu w chorobie zwyrodnieniowej (dół)

Jakie czynniki wywołują chorobę zwyrodnieniową stawów?

Czynniki, na które można wpłynąć

Otyłość – im większa masa ciała, tym większe ryzyko rozwoju choroby zwyrodnieniowej (zwłaszcza kolan). Redukcja nadwagi zmniejsza zagrożenie rozwojem choroby.

Zobacz: Odchudzanie (porady psychologa i dietetyka oraz farmakologiczne i chirurgiczne leczenie otyłości)

– im większa masa ciała, tym większe ryzyko rozwoju choroby zwyrodnieniowej (zwłaszcza kolan). Redukcja nadwagi zmniejsza zagrożenie rozwojem choroby. Zobacz: Osłabienie mięśni otaczających staw – stabilizują one staw i zapewniają płynność ruchu, dlatego tak ważne jest dbanie o dobrą kondycję fizyczną.

– stabilizują one staw i zapewniają płynność ruchu, dlatego tak ważne jest dbanie o dobrą kondycję fizyczną. Czynniki zawodowe – choroba zwyrodnieniowa kolana może być spowodowana m.in. częstym klęczeniem lub zginaniem kolana, stawów biodrowych – podnoszeniem ciężkich przedmiotów lub długotrwałym staniem, stawów rąk – narażeniem na wibracje.

– choroba zwyrodnieniowa kolana może być spowodowana m.in. częstym klęczeniem lub zginaniem kolana, stawów biodrowych – podnoszeniem ciężkich przedmiotów lub długotrwałym staniem, stawów rąk – narażeniem na wibracje. Uprawianie sportu – niektóre formy aktywności fizycznej związane są z nadmiernym przeciążeniem stawów i urazami, np. podnoszenie ciężarów, piłka nożna, zapasy, spadochroniarstwo, taniec – zwłaszcza uprawiane wyczynowo.

– niektóre formy aktywności fizycznej związane są z nadmiernym przeciążeniem stawów i urazami, np. podnoszenie ciężarów, piłka nożna, zapasy, spadochroniarstwo, taniec – zwłaszcza uprawiane wyczynowo. Zaburzenia budowy stawu, np. wrodzona dysplazja biodra, koślawość i szpotawość kolan, niestabilność stawu po urazie; można je korygować poprzez rehabilitację, używanie odpowiednich przyrządów ortopedycznych lub leczenie operacyjne.

Czynniki, którym nie można zapobiec

Wiek – ryzyko wystąpienia choroby zwyrodnieniowej zwiększa się z wiekiem, choć są osoby starsze, które nie mają żadnych jej oznak. Należy pamiętać, że choroba zwyrodnieniowa stawów nie jest tylko „naturalnym objawem starzenia”, ale wynika z wielu innych czynników (na wiele z nich mamy wpływ).

– ryzyko wystąpienia choroby zwyrodnieniowej zwiększa się z wiekiem, choć są osoby starsze, które nie mają żadnych jej oznak. Należy pamiętać, że choroba zwyrodnieniowa stawów nie jest tylko „naturalnym objawem starzenia”, ale wynika z wielu innych czynników (na wiele z nich mamy wpływ). Płeć żeńska – kobiety chorują częściej niż mężczyźni, choroba nasila się po menopauzie.

– kobiety chorują częściej niż mężczyźni, choroba nasila się po menopauzie. Czynniki genetyczne, zwłaszcza w przypadku choroby zwyrodnieniowej stawów rąk i kolan.

Jak często występuje choroba zwyrodnieniowa stawów?

Choroba zwyrodnieniowa jest bardzo powszechna. Można ją rozpoznać u ponad połowy osób po 40. roku życia, a niemal u co piątej osoby stwierdza się istotne ograniczenie sprawności z jej powodu. Występuje z podobną częstością u kobiet i mężczyzn, aczkolwiek cięższe postaci dotyczą na ogół kobiet. Zmiany zwyrodnieniowe można stwierdzić na zdjęciach radiologicznych u ponad 80% osób po 55. roku życia, mogą one jednak nie dawać żadnych objawów klinicznych.

Jakie są objawy choroby zwyrodnieniowej stawów?

Pierwsze objawy pojawiają się z reguły pomiędzy 40. a 60. rokiem życia. Mogą dotyczyć jednego, kilku lub (rzadziej) wielu stawów. Na początku objawy występują wyłącznie podczas ruchu, później mogą się pojawiać również w spoczynku i w nocy.

Ból – typowy jest ból mechaniczny, występujący przy ruchach stawu i ustępujący w spoczynku; nasila się pod koniec dnia. Największy problem występuje na początku ruchu (tzw. ból startowy), np. przy wstawaniu z krzesła, rozpoczynaniu chodu. Typowo ból jest odczuwalny w zajętym stawie, rzadziej w innej lokalizacji (np. w przypadku zwyrodnienia stawu biodrowego może wystąpić ból w pachwinie lub ból kolana).

Trzeba go umieć odróżnić od tzw. bólu zapalnego, który wskazuje na zaostrzenie choroby. Ból zapalny występuje również w spoczynku, nasila się w nocy i w godzinach porannych, często wiąże się z wysiękiem w stawie. Wymaga diagnozowania (różnicowanie z innymi chorobami stawów) i oszczędzania zajętego stawu.

Sztywność – często występuje tzw. sztywność poranna (po obudzeniu się), ustępująca z reguły w ciągu 5-10 minut. Może się powtarzać w ciągu dnia po okresie bezruchu (sztywność „startowa”).

Ograniczenie ruchomości – zajęte stawy stopniowo tracą pełny zakres ruchu, np. pojawia się problem z wyprostowaniem lub zgięciem kolana czy odwiedzeniem nogi w stawie biodrowym. Może również dojść do nagłego zablokowania ruchu w stawie przez fragmenty oderwanej chrząstki lub wyrośla kostne. Pogorszenie funkcjonowania chorego stawu prowadzi do zaniku okolicznych mięśni i niesprawności.

Trzeszczenia – mogą być odczuwalne przy ruchach stawu z powodu tarcia o siebie nierównych powierzchni stawowych.

Ryc. 3. Szpotawość lewego stawu kolanowego wskutek choroby zwyrodnieniowej tego stawu

Ryc. 4. Charakterystyczne zmiany rąk w chorobie zwyrodnieniowej: guzki Heberdena większości palców obu rąk, guzek Boucharda palca III lewej ręki (zob. także poniżej) Ryc. 5. Guzki Heberdena i guzki Boucharda Szpotawość lewego stawu kolanowego wskutek choroby zwyrodnieniowej tego stawuCharakterystyczne zmiany rąk w chorobie zwyrodnieniowej: guzki Heberdena większości palców obu rąk, guzek Boucharda palca III lewej ręki (zob. także poniżej)Guzki Heberdena i guzki Boucharda

Zniekształcenie i poszerzenie obrysów – wynika ze zmiany osi ustawienia stawu, powstawania wyrośli kostnych (osteofitów), wysięku (zob. zdjęcia).

W przebiegu choroby zwyrodnieniowej można wyróżnić:

okresy stabilizacji – objawy mają w miarę stałe nasilenie, występują tylko przy ruchu

– objawy mają w miarę stałe nasilenie, występują tylko przy ruchu okresy zaostrzeń – przebiegają z nasileniem bólu i sztywności stawu; objawy występują również w spoczynku i w godzinach nocnych; często dochodzi do poszerzenia obrysów stawu związanego z nagromadzeniem w jego wnętrzu płynu wysiękowego, powstającego w wyniku stanu zapalnego w odpowiedzi na kolejne uszkodzenie chrząstki i inne nieznane przyczyny.

Co robić w przypadku wystąpienia objawów choroby zwyrodnieniowej?

Jeśli wystąpią u objawy choroby zwyrodnieniowej, należy się zgłosić do lekarza – odpowiednio wczesne rozpoznanie i leczenie odgrywa kluczową rolę w uniknięciu niesprawności.

Choroba zwyrodnieniowa stawów rzadko wymaga pilnej interwencji lekarskiej, ale jest ona konieczna, jeśli:

wystąpi zaostrzenie objawów, z którym nie możesz sobie poradzić – konieczne jest wtedy zastosowanie silniejszych leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, a nawet punkcja stawu i podanie leków do jego wnętrza; czasem objawy wynikają z innej nakładającej się przyczyny

miałeś/aś niedawno punkcję stawu, po której wystąpiło znaczne nasilenie bólu, obrzęk i wzmożone ocieplenie stawu lub gorączka – mogą to być oznaki zakażenia stawu wymagające pilnej interwencji lekarskiej; ból stawu, który mija w ciągu doby po wykonaniu punkcji, jest normalny (w tym czasie nie należy obciążać stawu)

objawy choroby nasilają się pomimo stosowanego leczenia (rehabilitacji, eliminacji czynników ryzyka, leczenia wspomagającego) – może to być wskazanie do leczenia operacyjnego (np. wszczepienia protezy kolana lub biodra)

pojawią się inne niepokojące objawy, np. ból wielu stawów, osłabienie, gorączka, nieuzasadnione zmniejszenie masy ciała – mogą wskazywać na inną chorobę stawów (np. RZS)

wystąpił ból okolicy podkolanowej lub łydki – może być wynikiem pęknięcia torbieli dołu podkolanowego, czyli wypełnionej płynem struktury położonej z tyłu kolana, towarzyszącej chorobie zwyrodnieniowej; ból łydki może być również objawem zakrzepowego zapalenia żył głębokich, które jest poważną chorobą wymagającą szybkiego leczenia!

W jaki sposób lekarz ustala rozpoznanie?

Lekarz ustala rozpoznanie na podstawie objawów i charakterystycznych zmian widocznych na zdjęciach radiologicznych – typowe nieprawidłowości to zwężenie szpary stawowej, torbiele zwyrodnieniowe, zagęszczenie kości położonej bezpośrednio pod chrząstką i wyrośla kostne (osteofity).

Ryc. 6. Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego (zdjęcie RTG ukazuje zwężenie szpary stawowej w części przyśrodkowej)

Źródło ryc. 3, 4, 6: Szczeklik A. (red.): Choroby wewnętrzne. Wyd. 3. Kraków 2011 Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego (zdjęcie RTG ukazuje zwężenie szpary stawowej w części przyśrodkowej)

Czasem przydatne są inne badania takie jak USG stawów, tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny. Badania laboratoryjne wykonuje się w przypadku podejrzenia innej choroby reumatologicznej oraz w celu określenia bezpieczeństwa stosowanych leków. W razie wystąpienia płynu w stawie lekarz może wykonać punkcję stawu i badanie płynu stawowego.

Jakie są sposoby leczenia?

Celem leczenia jest złagodzenie lub usunięcie dolegliwości i utrzymanie aktywnego trybu życia. Odpowiednie postępowanie często pozwala zapobiec niesprawności – kluczowa jest tu odpowiednia rehabilitacja i dbanie o dobrą kondycję fizyczną. Dotychczas nie udowodniono jednoznacznie skuteczności żadnego leku w hamowaniu niszczenia chrząstki stawowej.

Postępowanie niefarmakologiczne

Postępowanie niefarmakologiczne jest niezbędnym elementem leczenia, pozwala znacząco zmniejszyć objawy choroby i liczbę zażywanych leków.

Utrzymanie prawidłowej masy ciała. Nadwaga, zwłaszcza gdy pojawiła się już w okresie dojrzewania, znacznie zwiększa ryzyko zachorowania i cięższego przebiegu choroby zwyrodnieniowej. Schudnięcie (nawet niewielkie) zmniejsza to ryzyko, zwalnia postęp choroby, a także zmniejsza ból stawów i zapotrzebowanie na leki przeciwbólowe.

Ćwiczenia fizyczne. Odpowiednio dobrane ćwiczenia zwiększają zakres ruchu w stawie i wzmacniają otaczające go mięśnie. Program ćwiczeń powinien być wdrażany pod okiem rehabilitanta i kontynuowany w domu. Osoby, które ćwiczą regularnie, mają mniej dolegliwości bólowych i funkcjonują lepiej niż nieaktywni (zobacz: Rehabilitacja ).

Odciążanie stawu. Ma na celu zmniejszenie niekorzystnych sił mechanicznych działających na staw. Służy do tego odpowiednie zaopatrzenie ortopedyczne: laski, kule i chodziki pomagające w poruszaniu się, urządzenia stabilizujące stawy i poprawiające oś kończyny (tzw. ortezy), wkładki korekcyjne do butów i odpowiednie obuwie zmniejszające obciążenie kręgosłupa oraz stawów kończyn dolnych.

Unieruchomienie. Wskazane jest jedynie w przypadku znacznego zaostrzenia choroby z objawami zapalenia stawu. Zupełny brak aktywności fizycznej prowadzi do zaniku mięśni i pogorszenia funkcji stawów.

Krioterapia (okłady z lodu). Krioterapia stosowana na okolicę chorego stawu skutecznie zmniejsza ból i objawy zapalenia; okład z lodu przykłada się na 15–20 minut, początkowo 3–4 razy dziennie, a potem w razie potrzeby (użyj ręcznika lub cienkiej ścierki, aby oddzielić go od skóry i zmniejszyć ryzyko odmrożenia). Można również użyć spraju chłodzącego. Krioterapii nie należy stosować w przypadku współistnienia niektórych chorób, np. zespołu Raynauda.

Powierzchowne stosowanie ciepła. Przykładane miejscowo ciepło zmniejsza ból i rozluźnia mięśnie, ale działa tylko na głębokość 1–2 cm. Przy jego stosowaniu należy uważać, żeby nie poparzyć skóry – ciepłe okłady (np. termofor, okłady Hydrocollator) trzeba stosować na skórę np. z użyciem ręcznika; okład nie powinien trwać dłużej niż 20 minut (z przerwami 20-minutowymi).

Urządzenia pomagające w codziennych czynnościach, np. uchwyty pomagające przy wstawaniu z wanny i wchodzeniu po schodach, odpowiednio wysokie łóżka .

Edukacja i wsparcie. Im więcej wiesz o chorobie zwyrodnieniowej, tym łatwiej sobie z nią poradzisz. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jakie są Twoje oczekiwania oraz realne możliwości leczenia. Nawet jeśli będziesz musiał(a) zaakceptować, że nie wrócisz do pełnej sprawności, zawsze można coś zrobić, żeby choroba była mniej uciążliwa. Pamiętaj, że choroba zwyrodnieniowa może być również źródłem frustracji, poczucia uzależnienia od innych, a nawet depresji, dlatego nie wahaj się i szukaj wsparcia psychicznego u bliskich oraz innych osób.

Leczenie farmakologiczne

Omówione powyżej metody postępowania są bardzo ważne i zapewniają utrzymanie jak najlepszej sprawności chorego. Czasami jednak konieczne jest zastosowanie leków w celu walki z bólem i zapaleniem. Do najczęściej stosowanych należą: paracetamol, niesteroidowe leki przeciwzapalne (podawane doustnie, domięśniowo lub miejscowo-zewnętrznie na skórę) i opioidy. W niektórych przypadkach skuteczne mogą się okazać powszechnie reklamowane leki „poprawiające jakość chrząstki”, takie jak siarczan glukozaminy i siarczan chondroityny. Dotychczas nie udowodniono jednak, że hamują one postęp choroby zwyrodnieniowej (u niektórych pacjentów mogą natomiast zmniejszyć dolegliwości związane z chorobą zwyrodnieniową). W przypadku znacznego nasilenia objawów lekarz może zaproponować punkcję stawu (zobacz: Punkcja stawu ) oraz podanie leku bezpośrednio do jego wnętrza (zależnie od sytuacji steroidu lub kwasu hialuronowego) – takie podanie leku może znacznie zmniejszyć objawy choroby zwyrodnieniowej na dłuższy czas.

Paracetamol jest skuteczny w przypadku bólu łagodnego i umiarkowanego. W odpowiednich dawkach jest również bezpieczny. Nie należy przyjmować więcej niż 4 g/d (czyli 8 tabletek po 500 mg), z reguły wystarczy 1–2 g/d. Do rzadko występujących, ale poważnych, powikłań przedawkowania paracetamolu należy uszkodzenie wątroby (dlatego w trakcie stosowania nie należy nadużywać alkoholu).

Niesteroidowe leki przeciwzapalne zmniejszają ból i zapalenie. Należy je stosować jedynie w okresach zaostrzeń choroby lub jeśli nie ma poprawy po zastosowaniu paracetamolu. Niektóre dostępne są bez recepty. Wykazują działania niepożądane, takie jak choroba wrzodowa, uszkodzenie nerek i wątroby, reakcje uczuleniowe, dlatego należy przestrzegać zalecanych dawek i nigdy nie stosować więcej niż jednego leku z tej grupy!

Zobacz wybrane leki z tej grupy: Diklofenak, Ibuprofen, Ketoprofen, Naproksen, Nimesulid

Leki stosowane zewnętrznie na okolicę stawu, zawierające niesteroidowe leki przeciwzapalne lub kapsaicynę, są często skuteczne i nie wykazują istotnych działań niepożądanych.

Opioidy. Zastosowanie opioidów może być konieczne w przypadku nagłego silnego zaostrzenia choroby. Nie wolno ich stosować bez porozumienia z lekarzem. Mogą uzależniać, dlatego można je przyjmować tylko przez krótki czas.

Siarczan glukozaminy i siarczan chondroityny. Przed ich zastosowaniem należy się skonsultować z lekarzem. Mogą złagodzić ból i poprawić funkcjonowanie stawu (dotychczas nie udowodniono ich wpływu na postęp choroby zwyrodnieniowej). Glukozaminy nie mogą stosować osoby uczulone na owoce morza. Preparaty te zażywa się w cyklach sześciotygodniowych.

Leki podawane do wnętrza stawu. W przypadku znacznego nasilenia objawów lekarz może zaproponować punkcję stawu oraz podanie leku bezpośrednio do jego wnętrza. Może to znacznie złagodzić objawy choroby zwyrodnieniowej. Po zabiegu czasami występuje przejściowe nasilenie objawów, które mija w ciągu jednej doby (w tym czasie nie wolno obciążać stawu). Zależnie od sytuacji do wnętrza stawu podaje się:

glikokortykosteroidy – ich działanie polega na zahamowaniu procesu zapalnego; ze względu na działania uboczne (ryzyko uszkodzenia stawu, sporadycznie zakażenie) nie można ich podawać więcej niż 3–4 razy rocznie do jednego stawu,

– ich działanie polega na zahamowaniu procesu zapalnego; ze względu na działania uboczne (ryzyko uszkodzenia stawu, sporadycznie zakażenie) nie można ich podawać więcej niż 3–4 razy rocznie do jednego stawu, kwas hialuronowy – składowa normalnego płynu stawowego; po jego podaniu zmniejszenie bólu może się utrzymywać przez kilka miesięcy; podaje się go do stawu kolanowego, ale bada się również skuteczność jego podania do innych stawów.

Leczenie chirurgiczne

Zastosowanie leczenia chirurgicznego rozważa się w przypadku zaawansowanej choroby zwyrodnieniowej, która znacznie ogranicza aktywność życiową, powoduje trudność w opanowaniu bólu i nie odpowiada na inne rodzaje leczenia (najlepiej zanim wystąpią jej późne powikłania, takie jak zanik mięśni lub zniekształcenie stawu). W przypadku choroby zwyrodnieniowej kolana lub biodra najczęściej zastępuje się chory staw sztuczną protezą (tzw. endoprotezoplastyka, aloplastyka stawu).

Przed zabiegiem trzeba zadbać o jak największą sprawność fizyczną, tak aby po operacji przeprowadzić skuteczną rehabilitację. W większości przypadków wszczepienie endoprotezy prowadzi do ustąpienia bólu oraz poprawy ruchomości stawu i poprawy jakości życia.

Rzadziej wykonuje się inne zabiegi mające na celu poprawę budowy stawu, takie jak usunięcie rzepki lub części kości. W przypadku bardzo nasilonych zmian i silnego bólu konieczna może być tzw. artrodeza, czyli usztywnienie stawu, która eliminuje ból, ale też znosi całkowicie ruchomość stawu (dotyczy to głównie nadgarstka, stawu skokowego i stawów palców).

W mniej zaawansowanej chorobie zwyrodnieniowej (głównie stawu kolanowego) wykonuje się różne zabiegi artroskopowe, które pozwalają na wczesne wykrycie uszkodzenia chrząstki stawowej, usunięcie wolnych fragmentów chrząstki lub wyrośli kostnych, naprawę uszkodzonych łąkotek lub więzadeł albo usunięcie przerośniętej błony maziowej i płukanie stawu; często powoduje to krótko- lub niekiedy długotrwałą poprawę. Trwają badania nad zabiegami wszczepiania nowej chrząstki w obszary uszkodzone.

Czy możliwe jest całkowite wyleczenie?

Całkowite wyleczenie choroby zwyrodnieniowej, czyli naprawienie uszkodzonej chrząstki, nie jest obecnie możliwe (chociaż prowadzone są różne badania w tym kierunku). Choroba z reguły postępuje, z czasem doprowadzając do niesprawności, przewlekłego bólu i pogorszenia jakości życia. Natomiast odpowiednie leczenie pozwala złagodzić dolegliwości, zachować aktywny tryb życia i spowolnić tempo rozwoju zmian zwyrodnieniowych.

Co trzeba robić po zakończeniu leczenia?

Aby zahamować postęp choroby i zachować sprawność, trzeba kontynuować ukierunkowaną rehabilitację poprzez uczestniczenie w zaleconych zabiegach oraz wykonywanie ćwiczeń w domu. Istotna jest również eliminacja czynników przyspieszających postęp choroby, takich jak otyłość i zaburzenia budowy stawu, a także skuteczne leczenie innych chorób będących przyczyną zmian zwyrodnieniowych. Lekarz lub rehabilitant może zalecić zaopatrzenie ortopedyczne, które pomoże odciążyć chory staw i uchroni go przed dalszym uszkodzeniem. Jeśli wystąpi zaostrzenie objawów choroby, trzeba się zgłosić do lekarza – skuteczne leczenie może zapobiec dalszemu uszkodzeniu chrząstki. Choroba zwyrodnieniowa może być również przyczyną niesprawności .

Co robić, aby uniknąć zachorowania?

Aby spowolnić proces zwyrodnienia stawów:

키워드에 대한 정보 zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki

다음은 Bing에서 zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki 주제에 대한 검색 결과입니다. 필요한 경우 더 읽을 수 있습니다.

See also  관계 대명사 Which | 관계대명사, 언제 Which를 쓰고 언제 That을 쓸까? 정말 쉬운 구분법! 246 개의 베스트 답변
See also  하나 머니 현금화 | 네이버포인트 현금화하기 + 하나머니 2천원 매달 받는 방법 15476 좋은 평가 이 답변

See also  장기 렌트카 진실 | 아무도 알려주지 않았던 장기렌트의 불편한 진실 이래도 하시겠습니까?! 【카터뷰 #1】 24 개의 가장 정확한 답변

이 기사는 인터넷의 다양한 출처에서 편집되었습니다. 이 기사가 유용했기를 바랍니다. 이 기사가 유용하다고 생각되면 공유하십시오. 매우 감사합니다!

사람들이 주제에 대해 자주 검색하는 키워드 Skąd się biorą zmiany zwyrodnieniowe? Co z nimi zrobić?

  • Fizjoterapia
  • masaż
  • projekt masaż
  • mięśnie
  • szkolenie
  • Patryk Sobotka
  • gabinet
  • Pacjenci
  • zmiany zwyrodnieniowe
  • zwyrodnienia
  • ból
  • kręgosłup
  • basen

Skąd #się biorą #zmiany #zwyrodnieniowe? #Co #z #nimi #zrobić?


YouTube에서 zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki 주제의 다른 동영상 보기

주제에 대한 기사를 시청해 주셔서 감사합니다 Skąd się biorą zmiany zwyrodnieniowe? Co z nimi zrobić? | zmiany zwyrodnieniowe w stawach luschki, 이 기사가 유용하다고 생각되면 공유하십시오, 매우 감사합니다.

Leave a Comment